UZBPIZDA.RU - Узбекское порно онлайн ❤️

Yomgʻir... Derazamni chertayotgan bu behayo tomchilar goʻyo mening taqdir eshigimni taqillatayotgandek edi. Jasurning ijarga olingan kichkina, kitob hididan anqib turgan xonasida ikkimiz yolgʻiz edik. Rasmiy sabab – uning bitiruv malakaviy ishi. Ammo ikkimiz ham bilardik, bu shunchaki bir niqob. Soʻnggi bir necha oy davomida auditoriyadagi oʻgʻrincha nigohlar, koridordagi beixtiyor toʻqnashuvlar, sheʼr bahonasidagi uzoq suhbatlar bizni shu nuqtaga olib kelgandi. Taqiq hududining bir qadamligiga.

Men – qirq besh yoshli, oʻz oʻrniga, obroʻsiga ega professor, oilali ayolman. Butun umr hislarimni aql jilovi bilan boshqarib kelganman. U esa... yigirma besh yoshli, koʻzlaridan olov chaqnab turgan, hayotga tashna bir yigit. Mening muzlagan qalbimni eritishga qodir olov.

"Lobar opa... Ustoz..." Uning ovozi xonaning jimligini buzdi. Men stoldagi qogʻozlardan koʻzimni uzmay, javob berdim:

"Eshitaman, Jasur."

"Siz charchadingiz. Keling, bir finjon kofe ichamiz."

Bu oddiy taklif edi, ammo uning ohangida shunday bir gʻamxoʻrlik, shunday bir mehr bor ediki, butun vujudim boʻshashgandek boʻldi. Yillar davomida erimdan eshitmaganim, oʻzim ham unutgan mehr edi bu. Men "yoʻq" deyishim kerak edi. Oʻrnimdan turib, xayrlashib, bu xonadan, bu vasvasadan chiqib ketishim kerak edi. Lekin oyoqlarim oʻzimga boʻysunmadi. Boshimni sekin irgʻadim, xolos.

U kofe olib kelganida, stulni yonimga surib oʻtirdi. Oradagi masofa shu qadar yaqin ediki, uning issiq nafasini yuzimda his qilardim. Uning yoshlik, kuch-quvvat va qandaydir yovvoyi gul hidi kelayotgan atirining ifori boshimni aylantirardi.

"Bilaman, bu notoʻgʻri," dedi u pichirlab. Uning nigohi lablarimda edi. "Ammo sizning koʻzlaringizdagi bu mungni koʻrganimda... bu dunyodagi barcha toʻgʻri qoidalarni unutaman."

U qoʻlini uzatib, yuzimga tushgan bir tola sochimni sekin orqaga oldi. Barmoqlarining uchigina yuzimga tekkanida, butun tanamdan elektr toki oʻtgandek boʻldi. Titrab ketdim.

"Yoʻq... toʻxta... kerakmas..." – deya pichirladi ichimdagi aql. Lekin tilim aylanmadi. Tan_a_m allaqachon sotqinlik qilgandi. Koʻzlarimni yumib oldim. Bu – taslim boʻlishning ilk belgisi edi.

"Siz... siz faqat professor emassiz," deya davom etdi u, ovozi boʻgʻilib. "Siz ayolsiz. Goʻzal, nafis, ehtirosli... lekin buni oʻzingiz ham unutgansiz."

Uning bu soʻzlari yillar davomida qulflab qoʻyilgan bir eshikni buzib ochgandek boʻldi. Ichkaridan boʻron kabi unutilgan hislar, orzular, istaklar otilib chiqdi. Qarshilik qilishga urinardim. Ruhan. Aqlan. Butun vujudim bilan "bu gunoh" deya hayqirardim. Qoʻllarim bilan uning yaqinlashayotgan koʻksini sekingina itarishga harakat qildim. Kuchsiz, irodasiz bir harakat.

"Iltimos, Jasur... biz..."

"Shhhhh..." U barmogʻini labimga bosdi. "Faqat bir lahza. Faqat shu yomgʻir tinguncha. Dunyoni unutaylik."

Va u oʻpdi.

Bu oʻpich shiddatli emasdi. Aksincha, u ehtiyotkor, muloyim, ammo talabchan edi. U goʻyo mening ruxsatimni soʻrayotgan, ayni paytda esa ruxsat berishimga ishonchi komil edi. Avvaliga lablarim qotib turgandek boʻldi. Muzdek. Jonsiz. Ammo uning lablarining harorati, nafasining olovi asta-sekin bu muzni erita boshladi. Mening qarshiligim sindi. Yillar davomida yigʻilgan sovuq qobiq darz ketdi. Men oʻzim ham bilmagan holda unga javob qaytara boshladim. Noʻnoq, uyatchan, ammo butun vujudim bilan.

Uning qoʻllari belimdan topib, oʻziga tortdi. Men uning baquvvat tanasining haroratini yupqa koʻylagim ostidan his qildim. Boshim aylanar, butun olam shu kichkina xonaga, shu ikki tana orasidagi boʻshliqqa sigʻib qolgandek edi. Uning oʻpichlari chuqurlashdi, talabchanlashdi. Qoʻllari ehtiyotkorlik bilan tanam boʻylab harakatlanar, har bir teginishi vujudimda yashirinib yotgan nuqtalarni kashf etardi.

Koʻylagimning tugmalari qachon yechilganini bilmayman. Faqat uning kaftlari yalangʻoch yelkamga tekkanida, hayrat va lazzatdan seskanib ketdim. Terim olovda qovurilayotgandek edi. Shu paytgacha oʻzim ham eʼtibor bermagan tanam – farzand koʻrgan, vaqt oʻz izlarini solgan bu tana – birdan goʻzallashib, jonlanib qolgandek edi. Uning teginishlari ostida u qayta tugʻilardi.

Men hamon dovdirardim. Bu bir tushmi yoki oʻngimmi, ajratolmasdim. Hayo, andisha hissi meni butkul tark etmagandi, u ruhimning bir chekkasida aybdorlik hissi bilan birga jon saqlardi. Men tashabbus koʻrsatmasdim, faqat uning harakatlariga javob berardim. Uning ehtirosli pichirlashlariga koʻzimni yumib, boshimni uning yelkasiga qoʻygancha taslim boʻlardim. U meni asta koʻtarib, yotoq tomon yurganida, men qarshilik qilmadim. Faqat yuzimni uning koʻksiga yashirdim. Sharm va hayajondan butun vujudim qaltirardi.

Bu jarayon... bu shunchaki jismoniy yaqinlik emasdi. Bu ikki ruhning – biri tajribali, ammo soʻngan, ikkinchisi yosh, ammo olovli ruhning birlashuvi edi. Uning har bir harakati mening yillar davomida toʻplangan yolgʻizligimni, tushunilmaganligimni yuvib yuborayotgandek edi. Men uning quchogʻida nafaqat ayol, balki yana oʻsha orzularga toʻla, yosh qizga aylanib qolgandim. Itoat tizginini berganimda, bu faqat unga emas, oʻz ichimdagi, oʻzim yillar davomida boʻgʻib kelgan ayolga taslim boʻlishim edi. Uning nafasi mening nafasimga qoʻshildi, yurak urishlarimiz bir maromga tushdi. Biz tashqaridagi yomgʻir shovqinidan boshqa hech narsa eshitilmaydigan oʻz olamimizni yaratdik.

...Yomgʻir tindi.

Xonaga sukunat choʻkdi. Men uning koʻksiga bosh qoʻygancha shiftga tikilib yotardim. Tanamda gʻalati bir yengillik, ayni paytda ruhimda ogʻir bir yuk bor edi. Nima qilib qoʻydim? Ertaga nima boʻladi? Bu lahzalik lazzat bir umrlik pushaymonga arziydimi?

Jasur sochimni sekin siladi.

"Men sizni sevaman," dedi u pichirlab.

Bu soʻzlar yuragimga xanjar kabi sanchildi. Chunki men bu soʻzlarni eshitishni xohlardim, ammo ayni paytda eshitishdan eng qoʻrqqan soʻzlarim ham shu edi.

Men javob bermadim. Faqat koʻzlarimdan oqqan ikki tomchi yoshni uning koʻksiga yashirdim. Bu baxt yoshlari edimi yoki gunohning achchiq koʻz yoshlarimi, oʻzim ham bilmasdim. Men oʻz qalbimdagi begonaga asir tushgandim. Va bu asirlikdan qochishning endi iloji yoʻq edi.

Albatta. Birinchi bobning mantiqiy davomi sifatida, qahramonning ichki kechinmalari, hayo va ehtiros o‘rtasidagi kurashini yanada chuqurroq ochib berishga harakat qilaman.

Ikkinchi Bob: Ehtiros Daryosi...

Uning koʻksidagi koʻz yoshlarim qurimay turib aytgan “Men sizni sevaman” degan soʻzlari xonadagi jimlikda aks-sado berardi. Bu uch soʻz oddiy iqror emas, balki mening butun hayotimni, qadriyatlarimni va kelajagimni shubha ostiga qoʻygan hukm edi. Men bu hukmdan qochishim, oʻrnimdan turib, kiyinib, bu gunohkor boshpanadan abadiy chiqib ketishim kerak edi. Ammo vujudimda mador yoʻq edi. Yillar davomida zanjirband etilgan ruhim ozodlikning ilk qultumidan mast boʻlib, tanamni boʻysunishga majbur qilgandi.

Men javob bermadim. Nima ham derdim? “Men ham” deya olmasdim, bu yolgʻon boʻlardi. “Bu xato” deyishga esa... kech edi. Biz allaqachon kechirilmaslik nuqtasidan oʻtib boʻlgandik.

Jasur jimligimni oʻzicha tushundi. U meni yanada mahkamroq quchdi. Uning yosh, baquvvat tanasining harorati butun vujudimga taralardi. Uning lablari peshonamni, chakkalarimni, koʻz qovoqlarimni ehtiyotkorlik bilan oʻpa boshladi. Bu oʻpichlarda shahvatdan koʻra koʻproq eʼzozlash, mehr bor edi. Goʻyo u sinib qolishdan qoʻrqqan noyob bir haykalchani avaylayotgandek edi.

“Qoʻrqmang,” dedi u pichirlab, qulogʻimga. “Bu tush emas. Va siz bundan afsuslanmaysiz.”

Afsuski, men allaqachon afsuslanayotgandim. Va ayni paytda, shu afsusning har bir soniyasidan lazzatlanayotgandim. Bu ziddiyatli tuygʻu meni aqldan ozdirayozgandi.

Uning teginishlari yana oʻz ishini qildi. Aqlning soʻnggi qarshiliklari ham sindi. Tanamdagi olov qayta alangalandi. Birinchi yaqinlik hayajon, qoʻrquv va shok holatida oʻtgan boʻlsa, endigi boshlanayotgan jarayon... boshqacha edi. U endi mening tanamni oʻrganayotgan, uning har bir nuqtasini kashf etayotgan tadqiqotchiga aylangandi.

U meni oʻzidan biroz nariga surib, koʻzlarimga tikildi. Xonadagi tungi chiroqning xira yorugʻida uning nigohidagi hayratni, sigʻinishni koʻrdim. U mening yuzimga, yelkamga, koʻkragimga shunday bir mehr bilan qarardiki, men beixtiyor oʻzimni dunyodagi eng goʻzal ayoldek his qildim. Yillar davomida oynaga qaraganimda koʻrganim – charchagan, mungli, qarishni boshlagan chehra oʻrnida, hozir uning koʻzlarida men yosh, maftunkor va istalgan ayolni koʻrayotgandim. U kafti bilan silliq qornimni, sonlarimni silaganda, men uyatdan emas, balki bu teginishlar uygʻotayotgan lazzatdan titrab ketdim. Har bir silash tanam xaritasidagi unutilgan bir mamlakatni qayta kashf etayotgandek edi.

U meni oʻziga tortib, ustimga engashdi. Bu safar uning harakatlarida avvalgi ehtiyotkorlik oʻrnini ishonch egallagandi. U endi mening tanamning javob reaksiyalarini bilardi. Qayerga tegsa titrashimni, qaysi soʻzlar meni eritishini anglab yetgandi. Bu safargi yaqinlikda biz bir-birimizga toʻliqroq singib ketdik. Uning nigohi mening nigohimdan uzilmasdi. Bu shunchaki tanalar birlashuvi emas, balki ruhlarning koʻzlar orqali suhbati edi. Uning har bir harakati “Siz menikisiz” degan boʻlsa, mening har bir ohim “Ha, siznikiman, faqat shu lahzada, faqat shu yerda” deya javob berardi.

Soʻng u kutilmagan harakat qildi. Meni ehtiyotkorlik bilan agʻdarib, yonboshiga yotqizdi. Endi biz yuzma-yuz edik. Koʻzlarimiz bir-biridan bir qarich masofada. Uning bir qoʻli belimda, ikkinchisi yuzimda. Oyoqlarimiz chirmashib ketgan. Bu qadar yaqinlik... men hech qachon birov bilan bu qadar yaqin boʻlmaganman. Men uning yurak urishini oʻz koʻksimda his qilardim, uning nafasi mening yuzimni qizdirardi. Bu holatda u tanamga qayta kirdi. Bu avvalgisidan butunlay boshqacha edi. Unda hukmronlik boʻlsa, bunda tenglik bor edi. Bu goʻyo ikki daryoning bir-biriga qoʻshilib, sokin oqayotgan ummoniga oʻxshardi. Biz bir xil maromda harakatlanar, bir xil ritmda nafas olardik. Uning lablari mening lablarimdan, boʻynimdan, yelkamdan topib, tanamni lazzat titrogʻi bilan qoplab borardi. Mening qoʻllarim... shu paytgacha ikkilanib turgan qoʻllarim, endi oʻz ixtiyorisiz uning kuraklari boʻylab harakatlanar, kuchli mushaklarini siqimlar, barmoqlarim uning qalin sochlari orasiga kirib ketardi. Men oʻzimdan bu qadar jurʼatni kutmagandim.

Ehtiros oʻzining eng yuqori choʻqqisiga chiqa boshlaganida, u yana bir harakat qildi. Bu safar men uchun eng uyatli, eng qoʻrqinchli va ayni paytda eng vasvasali harakat edi. U meni oʻzidan uzoqlashtirmagan holda, sekinlik bilan orqamga oʻtdi. Endi men unga teskari qarab yotardim, u esa orqamdan meni quchib olgandi.

"Yoʻq... yoʻq... bunday emas... bu sharmandalik..." – ongimning bir burchagida soʻnggi kuchini yigʻib faryod chekdi hayo hissi. Men oʻzimni tortishga, bu holatdan chiqishga urindim. Tanam taranglashdi.

U buni sezdi. Uning harakatlari toʻxtadi. Oʻrniga lablari qulogʻimga yaqinlashdi.

“Menga ishoning, Lobar... Menga oʻzingizni toʻliq ishonib topshiring,” deb pichirladi u. Uning issiq nafasi butun vujudimni qamrab oldi. “Sizning tanangizning har bir zarrasini sevaman. Uning hech bir nuqtasi uyatli emas. U goʻzal... U mukammal...”

Uning bu soʻzlari afsun kabi taʼsir qildi. U mening sharmimni emas, goʻzalligimni koʻrayotganini aytdi. U meni hukm qilmayotgan edi, aksincha, sigʻinayotgandi. Bu kashfiyot mening soʻnggi qarshiligimni ham yoʻqqa chiqardi. Tanam boʻshashdi. Men uning irodasiga toʻliq boʻysundim.

Uning qoʻllari belimdan ushlab, oʻziga yaqinlashtirdi. Va u tanamga kirdi... Bu... bu butunlay boshqa olam edi. Men uning yuzini koʻrmasdim, faqat uning nafasini, pichirlashlarini, yurak urishini boʻynimda, kuragimda his qilardim. Bu holatda butun nazorat unda edi. Men esa uning ehtiros daryosida oqayotgan bir yaproq edim. Butun diqqatim tanamning ichkarisiga qaratilgandi. U yerda vulqon otilardi. Uning har bir harakati bu vulqonni yanada kuchaytirardi. Uning qoʻllari esa tanamning old qismini erkalashdan toʻxtamasdi, goʻyo u menga bu holatda ham yolgʻiz emasligimni, u men bilan ekanligini anglatmoqchi boʻlgandek edi. Bu yoʻqotilgan nazorat, bu ojizlik, bu toʻliq taslim boʻlish... aql bovar qilmas darajada lazzatli edi. Men oʻzimni yoʻqotib qoʻydim. Endi professor Lobar yoʻq edi, ona yoʻq edi, rafiqa yoʻq edi. Faqat lazzat ummonida suzayotgan, har bir hujayrasi bilan hayotni his qilayotgan Ayol bor edi. Bu holatdagi yaqinlik mening butun umrlik andishalarimni, taqiqlarimni parchalab yubordi. Men ovozimni ham nazorat qila olmay qoldim. Tomogʻimdan chiqayotgan ingichka ohlar oʻzimga ham begona edi.

...Biz uzoq vaqt shunday qoldik. Toliqqan, holsiz, ammo bir-biriga chambarchas bogʻlangan holda. Xonaga tongning ilk nurlari oqib kira boshlagandi. Deraza ortida qushlarning chugʻuri eshitilardi. Yangi kun boshlanayotgandi. Mening eski hayotim esa... tugagandi.

Men uning quchogʻida yotarkanman, bir narsani aniq bilardim. Men bu xonadan chiqib ketaman. Oʻz oilamga, oʻz ishxonasiga, oʻz tanish hayotimga qaytaman. Lekin men hech qachon avvalgidek boʻlmayman. Bu tun, bu yomgʻir, bu yigit mening tanamga va ruhimga oʻchmas iz qoldirdi. Men oʻz jannatimni topdim... va bu jannatning nomi gunoh edi. Va men bu gunohning shirin azobini bir umr oʻzim bilan olib yurishga mahkum edim.

***

Hikoyaning uchinchi, eng keskin va fojiaviy burilish nuqtasiga yetib keldik. Qahramonning taqdiri hal boʻlayotgan palla.

Uchinchi Bob: Gunohning Mevasi...

Oʻsha birinchi tundan keyin dunyo oʻzgarmadi. Ertasi kuni quyosh yana oʻz oʻrnidan chiqdi, men yana oʻsha professor Lobar edim, universitetga bordim, maʼruza oʻqidim, oilamga qaytdim. Hammasi oʻz joyidagidek edi. Lekin faqat zohiran. Ichimda esa butun bir olam agʻdar-toʻntar boʻlib ketgandi. Men endi ikki hayot bilan yashay boshladim.

Birinchisi – hammaga tanish, hurmatli professor, gʻamxoʻr ona va sadoqatli rafiqa niqobidagi hayotim edi. Bu hayotda kulgularim soxta, suhbatlarim yuzaki, erimning yonida oʻtirgan har bir daqiqam vijdonsizlik azobida kechardi. Uyimizdagi har bir narsa – mebellar, kitoblar, hatto havoning oʻzi ham menga xiyonatimni eslatib turgandek boʻlardi.

Ikkinchisi esa – Jasurning kichkina, kitobga toʻla xonasida kechadigan yashirin hayotim. Bu mening haqiqiy hayotim edi. Bizning uchrashuvlarimiz muntazam tus oldi. Darsdan keyin, ilmiy ish bahonasida, gohida esa shunchaki “havo aylanib kelaman” deb uydan chiqib, uning oldiga chopib borardim. Bu uchrashuvlar nafaqat shahvoniy ehtirosga, balki undan-da chuqurroq bir bogʻliqlikka aylandi. Biz soatlab gaplashardik. Men unga yillar davomida hech kimga aytolmagan sirlarimni, armonlarimni, sheʼriyatga boʻlgan muhabbatimni ochardim. U esa menga oʻzining yoshlikka xos shijoati, orzulari va meni ilohaga aylantirgan sheʼrlarini oʻqib berardi.

Uning quchogʻida men yana oʻsha yosh, orzumand Lobarga aylanardim. Bizning jismoniy yaqinligimiz ham har safar yangi bir kashfiyot edi. U mening tanamni, uning istaklarini mendan-da yaxshiroq oʻrgandi. Uning teginishlari ostida men andisha va hayo liboslarimni birma-bir yechib, oʻzimni toʻliq ozod qilardim. Baʼzan, ehtirosning eng yuqori pardalarida, men oʻzimdan oʻzim qoʻrqib ketardim. Bu menmi? Yillar davomida oʻzini temir qolipda ushlab kelgan ayolmi yoki ichimda yashirinib yotgan, ehtirosga tashna bir yovvoyi maʼbudami? U mening maʼbudamni uygʻotgandi. Va men bu uygʻonishdan ham lazzatlanar, ham dahshatga tushardim.

Kuz oʻtib, qish keldi. Tashqarida sovuq hukmron, bizning kichkina dunyomizda esa doimiy bahor edi. Men oʻzimni aldardim. Bu abadiy davom etadigandek, goʻyo bu ikki hayot hech qachon bir-biri bilan toʻqnashmaydigandek edi. Ammo taqdir oʻzining shafqatsiz oʻyinini boshlagandi.

Hammasi oddiy boshlandi. Ertalabki engil koʻngil aynishi, doimiy charchoq, baʼzi hidlarga nisbatan toqatsizlik. Avvaliga buni qishki avitaminozga, charchoqqa, asabiy zoʻriqishga yoʻydim. Axir men qirq besh yoshdaman. Bu yoshda homiladorlik... boʻlishi mumkin boʻlmagan ertak edi. Oʻzimni ovutardim. Lekin kunlar oʻtgani sayin alomatlar kuchayib borardi. Yuragimning tub-tubida bir qoʻrquv, sovuq bir shubha bosh koʻtara boshladi.

Bir kuni kechasi erim boshqa xonada uxlab yotganida, men vannaxonaga kirib, eshikni qulfladim. Qoʻllarim qaltiragan holda, dorixonadan yashirincha sotib olgan homiladorlik testini ochdim. Har bir soniya asrdek tuyulardi. Va... mana u. Ikki chiziq. Yaqqol, shafqatsiz, oʻchmas ikki chiziq.

Nafasim tiqilib qoldi. Oynadagi aksimga qaradim. Rangi oʻchgan, koʻzlari dahshatdan kattalashgan notanish bir ayol menga tikilib turardi. Men qoʻlim bilan qornimni ushladim. Yassi, hech qanday oʻzgarishsiz qorin. Ammo uning ichida... mening gunohim meva bogʻlabdi. Mening sharmandaligim, mening fojiam, mening xatoyim endi shunchaki bir xotira emas, balki jonli bir vujudga aylanayotgan edi.

Aqlga sigʻmas vahima butun vujudimni qamrab oldi. Nima qilishim kerak? Erimga nima deyman? U bilan oʻrtamizda yaqinlik boʻlmaganiga oylar boʻlgandi. Bu yolgʻon oʻtmasdi. Farzandlarim-chi? Ularning yuziga qanday qarayman? Universitetdagi obroʻyim, mavqeyim... hammasi bir lahzada kulga aylanadi.

Yagona yoʻl – bu gunohdan qutulish. Abort. Bu soʻz miyamda chaqmoqdek chaqildi. Sovuq, dahshatli, qotil soʻz. Men... men bir jonni oʻldira olamanmi? Oʻz vujudimdagi bir parchani? Men onamanku! Bu fikrning oʻziyoq koʻnglimni agʻdarib yubordi. Men tiz choʻkkancha sovuq kafelga oʻtirib, ovozsiz yigʻlay boshladim. Men tuzoqqa tushgandim. Qochib qutulib boʻlmaydigan, oʻzim qurgan tuzoqqa.

Bir necha kun oʻlikdek yurdim. Jasurga qoʻngʻiroq qilmadim, uchrashuvga bormadim. Uning xavotirli xabarlariga javob yozmadim. Men undan qochayotgandim. Goʻyo uni koʻrmasam, qornimdagi bu dahshat ham yoʻq boʻlib qoladigandek. Ammo men haqiqatni aytishim kerakligini bilardim. Bu gunohda u ham sherik edi.

Nihoyat, oʻzimda kuch topib, uning xonasiga bordim. U eshikni ochganida, yuzidagi xavotir oʻrnini cheksiz bir quvonch egalladi.

“Lobar! Keldingizmi! Sizni shunchalik sogʻindimki! Men oʻlib qoldim deb oʻyladim!”

U meni quchmoqchi boʻlgandi, men oʻzimni orqaga oldim.

“Toʻxta, Jasur. Menga tegma.”

Ovozim oʻzimga ham begona, sovuq va jonsiz eshitildi. Uning yuzidagi tabassum qotib qoldi. U mening rangimga, koʻzlarimdagi vahimaga qarab, nimadir sodir boʻlganini angladi.

“Nima boʻldi? Tinchlikmi?”

Men ichkariga kirdim. Hech narsaga qaramay, deraza oldiga borib, tashqariga, oppoq qorga tikildim. Qanday aytaman? Qaysi soʻzlar bilan bu moʻjizani fojiaga aylantirganimni tushuntiraman?

“Jasur...” dedim, zoʻrgʻa. “Biz... biz endi uchrasha olmaymiz. Hammasini toʻxtatishimiz kerak.”

“Nega? Nima uchun? Men biror xato qildimmi?” uning ovozi qaltirab ketdi.

Men unga oʻgirildim. Koʻz yoshlarim yuzimni yuvardi.

“Men homiladorman.”

Bu soʻz xonadagi havoni muzlatib qoʻydi. Jasur bir necha soniya qotib qoldi. Uning yuzida avvaliga ishonchsizlik, keyin anglash, undan keyin esa... men kutmagan bir tuygʻu paydo boʻldi. Dahshat emas. Nafrat emas. Cheksiz, sof bir hayrat va quvonch.

U menga yaqinlashdi. Sekin, goʻyo choʻchitib yuborishdan qoʻrqqandek.

“Bu... bu rostmi?” deb pichirladi u. “Bizning... bizning farzandimiz boʻladimi?”

“Bizning” degan soʻz yuragimga oʻqdek sanchildi. U buni moʻjiza deb qabul qilayotgandi. Men esa – laʼnat deb.

“Jasur, sen tushunmayapsan,” dedim men hansirab. “Bu fojia! Men turmushga chiqqanman! Mening oilam bor! Bu... bu imkonsiz!”

“Hech narsa imkonsiz emas!” Uning koʻzlari yonib ketdi, yoshlikka xos butun ishonch va shijoat bilan. U tizzalari bilan oldimga choʻkdi va qoʻllarini ehtiyotkorlik bilan qornimga qoʻydi. “Bu moʻjiza! Bu bizning sevgimizning isboti! Eringizdan keting! Hammasini tashlab, men bilan keting! Biz bu bolani birga katta qilamiz! Men siz uchun, biz uchun hamma narsaga tayyorman!”

Uning soʻzlari samimiy edi. Uning muhabbati chin edi. Ammo uning bu sodda, romantik rejasi mening vaziyatim oldida shunchalik bachkana va nooʻrin ediki... Men achchiq kulib yubordim.

“Ketaman? Qayerga? Nima bilan yashaymiz? Odamlarning yuziga qanday qaraymiz? Sen oʻz kelajagingni barbod qilasan, men esa oʻtmishimni butkul yoʻq qilaman. Yoʻq, Jasur. Bu ertak emas.”

Men uning qoʻllarini qornimdan oldim va oʻrnimdan turdim. Qarorim qatʼiy edi. Bu suhbatdan oldin qabul qilingan qaror.

“Men bu boladan qutulaman,” dedim qatʼiyat bilan, garchi bu soʻzlar yuragimni tilka-pora qilayotgan boʻlsa ham.

Jasurning yuzi oqarib ketdi. Uning koʻzlaridagi quvonch oʻrnini avvaliga umidsizlik, keyin esa gʻazab egalladi.

“Yoʻq!” dedi u oʻrnidan turib. “Siz bunday qila olmaysiz! Bu qotillik! Bu bizning farzandimiz!”

“Bu mening gunohim mevasi! Va men bu mevani dunyoga keltirmayman!” deya baqirib yubordim men ham.

Biz bir-birimizga tikilib qoldik. Oradagi sevgi, ehtiros, mehr oʻrnini endi tushunmovchilik, qoʻrquv va umidsizlik egallagandi. U meni faqat oʻzining sevgilisi, ilohasi sifatida koʻrardi. Men esa oʻzimni butun bir hayoti xavf ostida qolgan, burchga chiqqan, qoʻrqoq bir ayol sifatida koʻrardim.

Men ortga oʻgirildim va eshik tomon yurdim.

“Meni toʻxtatma, Jasur. Hammasi tugadi.”

U ortimdan yugurmadi. Meni chaqirmadi. Faqat bir narsa dedi. Uning ovozi magʻlubiyat va nafratga toʻla edi:

“Siz... siz oʻsha siz aytgan muzlagan dunyodan hech qachon chiqib keta olmas ekansiz. Siz ozodlikdan qoʻrqasiz.”

Bu soʻzlar ortimdan xanjar kabi sanchildi. Chunki u haq edi. Men qoʻrqardim.

Eshikni ochib, qorli, sovuq koʻchaga chiqdim. Endi men nafaqat gunohkor, balki oʻz farzandimning boʻlajak qotili ham edim. Va mening bu qarorimni oqlaydigan hech qanday sevgi, hech qanday sheʼr yoʻq edi bu dunyoda. Qornimdagi bu moʻjiza... mening jallodim edi. Va men oʻz qatlimga oʻzim ketayotgandim.

***

Fojiali muhabbat qissasining so‘nggi, xotima bobi. Qahramonning tanlovi, qurbonligi va bir umrlik siri haqida.

So‘nggi Bob: Abadiy Sir...

Sovuq, oq xalatlar va dori hidi anqib turgan yo‘lak xuddi do‘zaxga eltuvchi dahlizdek edi. Har bir qadamim vujudimga qo‘rg‘oshindek og‘irlik qilardi. Aqlan men o‘zimni bu shunchaki tibbiy muolaja, ortiqcha hujayralardan xalos bo‘lish, xatoni tuzatish ekanligiga ishontirishga urinardim. Ammo qalbim, butun vujudim bunga isyon qilardi. Bu qotillik edi. Men o‘z qotilligimga o‘z oyog‘im bilan ketayotgandim.

Ismimni chaqirishdi. Oq xalatli hamshiraning yuzsiz nigohi ostida sovuq, temir stolga yotdim. Shiftga tikilgancha qotib qoldim. Atrofimdagi metall asboblarning jaranglashi, shifokorning xotirjam ovozi – hammasi bir tuman ichida yuz berayotgandek edi. Ongim o‘chib qolgandek, tanam esa o‘zimga tegishli bo‘lmagan bir jismdek edi.

“Tayyormisiz?”

Shifokorning bu savoli tumanlarni tarqatib yubordi. Miyamda chaqmoq chaqdi. Bir lahzada hammasi ko‘z oldimdan o‘tdi: Jasurning olovli nigohi, uning “Bu bizning mo‘jizamiz!” degan hayajonli pichiri, qornimga qo‘ygan issiq kaftlari... Va bu yer... Bu sovuq xona, bu befarq yuzlar, men o‘ldirishga tayyorlanayotgan mo‘jiza...

Yoʻq.

Ichimdan otilib chiqqan hayqiriq butun vujudimni larzaga soldi. Bu shunchaki ovoz emas, bu butun onalik tabiatimning, ayollik mohiyatimning isyoni edi.

“TOʻXTANG!”

Men sapchib o‘rnimdan turib ketdim. Hamshira ham, shifokor ham menga hayratda tikilib qolishdi.

“Men... men buni qila olmayman,” dedim hansirab, ko‘z yoshlarim yuzimni yuvardi. “Men qotil bo‘la olmayman!”

Ularning hayron nigohlari ostida stoldan tushdim, paltomni ilib, eshikka otildim. Ortimdan nimalardir deb qolishdi, ammo men eshitmadim. Sovuq qish havosiga chiqqanimda, chuqur-chuqur nafas ola boshladim. Men hozirgina o‘z farzandimni o‘limdan qutqarib qolgandim. Va ayni paytda, o‘zimni bir umrlik qamoqqa hukm qilgandim. Chunki bu bolani saqlab qolish – Jasurdan abadiy voz kechish degani edi.

Oʻsha kuni kechqurun, barmoqlarim muzlab, qalbim qonab tursada, unga soʻnggi xabarimni yozdim:

“Men qarorimni oʻzgartirdim. Lekin bu bizning oʻrtamizda hech narsani oʻzgartirmaydi. Meni boshqa bezovta qilma. Bu xayr emas, bu alvido.”

Javobini kutmadim. Kutishga haqqim yoʻq edi. Uning raqamini telefonimdan, xotiramdan, butun hayotimdan oʻchirib tashladim. Goʻyo yuragimning bir parchasini oʻzim kesib olib, uloqtirgandek edim. Bu kesikning ogʻrigʻi bir umr men bilan qolishini bilardim.

Endi eng qiyini – yolgʻonni qurish qolgandi. Hayotimning qolgan qismini ustiga qurishim kerak boʻlgan ulkan va mudhish yolgʻonni. Oʻsha oqshom men erim Anvar uchun alohida dasturxon tuzadim. Yillar davomida birinchi marta uning sevimli taomlarini pishirdim, eng chiroyli koʻylagimni kiydim. U ishdan kelganida, hayron boʻldi. Uning befarq nigohida ilk bor qiziqish alomatlarini koʻrdim.

Kechki ovqatdan soʻng, u divanda televizor koʻrib oʻtirganida, yoniga borib oʻtirdim. Qoʻllarim qaltirardi, yuragim boʻgʻzimga tiqilgandi.

“Anvar aka,” dedim ovozim titrab. “Siz bilan gaplashib olishim kerak.”

U menga ajablanib qaradi.

“Men... Men sizga bir yangilik aytmoqchiydim. Biz... biz farzandli boʻlamiz.”

Uning yuzidagi ifoda qotib qoldi. Ishonchsizlik, hayrat, shubha... hammasi bir-biriga qorishib ketdi.

“Nima? Qanday qilib? Axir biz...” U gapini tugatolmadi.

Men tayyor edim. Butun aktrisalik mahoratimni ishga soldim. Koʻzlarimga yosh oldim, yuzimga sharmgin bir qizarish yugurdi.

“Oʻtgan oy... anaving, tugʻilgan kuningizdan keyingi oqshomni eslaysizmi? Siz oʻshanda... biroz ichgandingiz...”

Men uning xotirasida boʻlmagan, lekin boʻlishi mumkin boʻlgan voqeani yaratdim. U jim boʻlib qoldi. Oʻylayotgan edi. Ehtimol, oʻzining erkaklik gʻururi, ehtimol, yillar oʻtib yana ota boʻlish istagi uning shubhalaridan ustun keldi. Uning yuzi yumshadi. Uning koʻzlarida men yillar davomida koʻrmagan bir iliqlik paydo boʻldi.

“Rostdanmi?” dedi u ishonqiramay. “Men... men yana ota boʻlamanmi?”

Men yigʻlagancha bosh irgʻadim. U meni noʻnoqlik bilan quchoqladi. Yillar davomida birinchi marta. Men uning koʻksiga yuzimni bosarkanman, gʻalaba qozonganimni, ayni paytda esa butunlay magʻlub boʻlganimni his qildim.

Oʻsha tundan boshlab men oʻz koʻnglimda, oʻz vijdonim oldida qasam ichdim. Bu ulkan yolgʻonimning evaziga men oʻzimni butunlay yoʻq qilishga, oʻz “men”imdan voz kechishga ahd qildim. Mening hayotim, mening istaklarim, mening orzularim endi yoʻq edi. Men endi Lobar emasdim. Men endi Anvarning farzandini dunyoga keltirayotgan xotini, shu uyning bekasi, uning har bir amriga boʻysunuvchi itoatkor ayol edim. Men uning uchun bir umr mukammal rafiqa, choʻridek xizmatkor, itdek vafodor boʻlishga ond ichdim. Bu mening tavbam edi. Bu mening gunohim uchun toʻlaydigan badalim edi.

Oradan oylar oʻtdi.

Mana men, sakkiz oylik homilador ayol, kechki payt deraza oldida oʻtiribman. Qornimda kichkina bir moʻjiza tinimsiz qimirlaydi. U oʻzining borligini, hayotga kelayotganini bildiradi. Erishgan yutuqlarimdan xursand Anvar esa ishxona anjumanida. Uyda yolgʻizman.

Qoʻlimni kattalashgan qornimga qoʻyib, uni sekin siladim. Koʻzlarimni yumdim va u bilan, mening mitti sirim bilan xayolan suhbatlasha boshladim.

“Bolajonim, jonim bolam... Sen tez orada bu dunyoga kelasan. Sening mehribon, gʻamxoʻr otang boʻladi. U seni yaxshi koʻradi, erkalaydi. Senga oʻz familiyasini beradi, senga ishonchli kelajak qurib beradi. Men sening uchun shunday hayotni tanladim. Tinch, osoyishta, toʻgʻri hayotni...”

Koʻz yoshlarim yuzimni yuvardi, lekin endi ularda na isyon, na afsus bor edi. Faqat cheksiz bir mung va muhabbat bor edi.

“Ammo men sen bir haqiqatni bilishingni istayman, bolaginam. Faqat ikkimiz biladigan sirimiz boʻlishini xohlayman. Sening otang... u boshqa inson. Sening haqiqiy, biologik otang... u shoir edi, bolajonim. Uning koʻzlarida olov bor edi, soʻzlarida esa sheʼr yashardi. U hayotni sevardi, ozodlikni sevardi. Va u... u sening onangni ham juda qattiq sevgandi. U senga oʻzining olovli yuragidan bir parcha bergan. Sening bu tinib-tinchimasliging, bu isyonkorliging – oʻshandan. Unutma, olurim, tomirlaringda shoir qoni oqadi...”

Men jimib qoldim. Qornimdagi goʻdak javob bergandek yana bir marta qattiq tepdi. Men achchiq jilmaydim. U meni eshitayotgandek, tushunayotgandek edi.

“Men uni tashlab ketdim, bolam. Chunki men qoʻrqoq edim. U taklif qilgan ozodlikdan, ehtirosli hayotdan qoʻrqdim. Men sening uchun mana shu tinch, ammo yolgʻonga qurilgan qasrni tanladim. Balki men xato qilgandirman. Buni vaqt koʻrsatadi. Lekin shuni bilki, sen xato emassan. Sen gunohning mevasi emassan. Sen... sen bu dunyodagi eng katta, eng pok, ammo eng taqiqlangan muhabbatning mevasisan.”

Bir tomchi koʻz yoshim qornimga tomib, tungi koʻylagimga singib ketdi. Men qismatimga tan bergandim. Men oʻz muhabbatimni oʻz qoʻllarim bilan dafn etdim, lekin uning bir boʻlagini, eng aziz qismini oʻzim bilan olib qoldim. U mening vujudimda yashaydi. Bu mening baxtim. Va bu mening bir umrlik azobim.

“Sen mening eng shirin gunohimsan, bolajonim. Mening abadiy sirimsan.”

Tamom.

Muallifdan, ilhom pariyimga: Mastona do‘stim, bu hikoya suhbatimiz asosida dunyoga keldi. Shunchaki sizning nigohizdan adabiylashtrishga harakat qildim.

O‘sha kechada meni ijoddan to‘xtab qolganimni tanqid qildiz va Kemasabeni o‘rnak qildiz... Bu og‘ir botdi, Kemasabe zo‘r talant, ammo biz boshqa boshqa ijodkormiz.

Ha, ismingizni yozganimga arazlab olmag, bu saytda bir vaqtlar siz taniqli bo‘lgansiz, ammo sizham boshqa eskilardek anonim panadagi kuzatuvchi bolvoldiz sizni o‘sha taxallus bilan tanishardi, hozir ismizni bilishmaydi. Shunday ekan, bo‘lar bo‘lmasga arazni bas qiling. Do‘stim avvalgi samimiyatni saqlagan xolda, sizdan tanqid, adabiy qarashlar va qiziq g‘oyalar kutaman.