UZBPIZDA.RU - Узбекское порно онлайн ❤️

Yulduzlar uchun to'langan narx...

Shahnoza: Qariyb yigirma yil o'tdi o'sha voqealardan keyin. Hozir qirq ikki yoshdaman, lekin hali ham o'sha kunlarni eslaganimda yuragim siqilib, nafasim qisiladi. Hayotim oddiy qishloq qizining orzulari bilan boshlangan edi – qo'shiq aytish, sahna, olqishlar... Lekin hech kim menga aytmagan edi, yulduz bo'lish uchun qanday narx to'lash kerakligini.

***

O'n to'qqiz yoshimda, Farg'ona viloyatidagi kollejni bitirgan edim. Ovozim yaxshi chiqardi, mahallada, to'ylarda qo'shiq aytardim. Hammaning menga qarashlari boshqacha edi – go'yo men o'sha yerda qolmasligim kerak, poytaxtga ketishim, yulduz bo'lishim kerak. Onam ham shunday deb o'ylardi.

— Qizim, sen bu yerda nima qilasan? Toshkentga bor, konservatoriyaga kir, — deb aytardi, har safar qo‘shiqimni eshitganda.

Men ham istagandim. Qalbimda yonib turgan olangani his qilardim – men ulkan sahnalarda turmoqchi, minglab odamlar meni eshitsin, qo'shiqlarim radiodan yangrasin.

Otlanib Toshkentga ketdim. Amakim bir tanishining uyidan joy topib berdi. Konservatoriyaga hujjat topdirdim, imtihonlarga tayyorgarlik ko'rdim. Lekin qabul qilishmadi. Ballarim yetmadi. Yuragim parchalanar, uyga qaytish uyat edi. Hammaga aytib ketgan edim-ku – men qabul bo'laman, yulduz bo'laman.

Bir hafta yig'ladim. Keyin amakimning tanishi, Qodirjon aka meni bir kishiga olib bordi. U prodyuser, Jahongir Meliyev ismi bilan tanilgandi. Qirqdan o'tgan, ammo salomat, mehribon ko'rinishli erkak. Kabineti katta edi, devorlarda mashhur qo'shiqchilarning rasmlari osilgan.

— Keling, qizim, qo'rqmang, — dedi u jilmayib. — Bir nima aytib ko'ring.

Men qaltiragan ovoz bilan "Yurt suraylik" ni aytdim. U tingladi, boshini liqillata boshladi.

— Ovoz yaxshi. Potensial bor, — dedi u. — Ammo talant yetmaydi, bu sohada ishlaydigan bo'lsangiz, mehnatkashlik, sabr, va... — u to'xtab qoldi, menga qaradi, — va taqdirga ishonish kerak.

Men umidlanib ketdim.

— Men hamma narsaga tayyorman, Jahongir aka, — dedim jon-jahd bilan.

U kuldi.

— Yaxshi, keling birga ishlaylik. Men sizga studio beraman, ovoz ustida ishlaymiz, yozuvlar qilamiz. Lekin buning hammasi pul talab qiladi. Men sizga homiylik qilaman, siz esa ishonch bilan ishlaysiz. Kelishdik?

— Ha, albatta! — dedim men, qalbim sakrab chiqardi ko'kragimdan.

***

Keyingi bir necha oy juda charchoq ostida o'tdi, lekin baxtli edim. Studiyaga borardim, ovozim ustida ishlardim, yozuvlar qilardim. Jahongir aka menga juda yaxshi munosabatda edi – go'yo otam kabi. Ba'zan ovqatlantirardi, suhbatlashardi, hayot haqida, musiqa haqida maslahat berardi.

— Siz yaxshi qizsiz, Shahnoza, — deb aytardi u. — Lekin bu sohada yaxshilik yetmaydi. Obro' kerak, aloqalar kerak, va ba'zan... — u yana to'xtar, kaltalashardi, — ba'zan kelishish kerak.

Men tushunmasdim nima haqida gapirayotganini, lekin bosh qimirlatib, rozilik bildirardim.

Bir kun u menga telefon qildi.

— Shahnoza, sizning birinchi qo'shig'ingiz tayyor. Bugun radio efirga chiqadi. Keling, bugun kechqurun nishonlaymiz. Mening uyimga keling.

Men hayajondan o'zimga sig'masdim. Birinchi qo'shig'im! Radio! Bu boshlangan edi!

Kechqurun Jahongir akaning uyiga bordim. Katta, hashamatli kvartira edi. U menga tabassum bilan qarshi oldi.

— Keling, keling, Shahnoza. Bugun sizning kichik bayraminngiz, — dedi u.

Ichkariga kirdim. Stol to'ldirilgan, lekin faqat ikkimiz uchun edi. Hayron bo'ldim.

— Jahongir aka, boshqalar ham kelishadimi? — so'radim.

— Yo'q, bugun faqat biz ikkimiz. Men sizni alohida nishonlamoqchiman, qizim. Keling, o'tiring.

O'tirdim. U menga qadah uzatdi – shampanske.

— Men ichmayman, Jahongir aka, — dedim qo'l silkitib.

— Bugun bayram, bir qadah nima qiladi? Keling, sizning muvaffaqiyatingiz uchun!

U qo'ymas edi. Men qadahni oldim, tutqunib bir yutdim. Achchiq va karbonatlangan, yoqmadi.

— Yana, yana, — deb turib yana quydi.

Men yana ichdim. Keyin yana. Boshim engillasha boshladi, kayfim ko'tarila boshladi, to‘lib toshib, gapira boshladim – qanday baxtli ekanligimni, qancha minnatdor ekanligimni.

— Jahongir aka, siz menga otamdek, — dedim men kulgirab.

U menga g'alati qaradi, jilmaydi ammo ko'zlarida boshqa narsa bor edi.

— Ha, qizim, men sizni yaxshi ko'raman, — dedi u.

Keyin hammasi xiralasha boshladi. Eslayman u meni qo'llarimdan tutdi, ko'tardi. Oyoqlarim itoatsiz edi, to‘g‘ri gaplasha olmasdim. U meni bir joyga olib bordi – yotoqxona ekan.

— Jahongir aka, nima bo'lyapti? — so'radim zaif ovozda.

U javob bermadi. Meni karavotga yotqizdi. Qo'llarim titrardi, qarshilik qilmoqchi edim, lekin kuchim yo'q edi. Boshim aylanib, hamma narsa ikkitalab ko'rinardi.

U mening futbolkamni yecha boshladi. Men harakatlanmoqchi bo'ldim, lekin tanam tinglamadi.

— Jahongir aka... — yig'ladim.

— Tinch tur, Shahnoza. Bu hammasi shunday bo'ladi. Sen yulduz bo'lmoqchisan-ku? — dedi u jimgina.

U meni to'liq yechintirdi. Sovuq edi. Men yig'ladim, lekin ovozim chiqmasdi. U o'zi ham yechindi. Tanasi katta, jun bilan qoplangan. Asbobi qotib turardi.

Oyoqlarimni ochdi. Men yopmoqchi bo'ldim, lekin u kuchli edi. Ustimga yotdi, og'ir, nafasi aroq hidli. Labimga labini bosdi, tili og'zimga kirdi. Qusmoqchi bo'ldim.

Keyin asbobini tumorchamga ishqalay boshladi. Og'riq keskin edi. Men qichqirmoqchi bo'ldim, lekin og'zim uning lablari ostida yopildi..

— Bu biroz og'riydi, lekin keyin o'rganasan, — pichirladi u qulog'imga.

Keyin bir zarb bilan tiqib yubordi. Og'riq shu qadar kuchli ediki, ko'zlarim qoraydi. Dodlab yubordim, lekin u meni mahkam ushlab turardi. Siltashni boshladi – oldinga, orqaga, oldinga, orqaga. Og'riq va qandaydir g'alati, noqulay his aralashib ketdi.

Men yig'lashni davom etdim, u esa nafasi hansirab, meni siltashda davom etdi. Qancha vaqt davom etganini bilmayman. Oxiri u ustimga og'ir yotib qoldi, ko‘krakimda yuragining urish tezligini his qilib turar edim.

Uyqudan turib ketdim. Kechki payt edi. Boshim og'rir edi. Oyoqlarim orasida qattiq og'riq, nim-nim. Qo'limni yuborib ko'rdim – qon.

Yig'lab yubordim. Jahongir aka yonimda uxlab yotgan edi, yalang'och. Nimalar bo'ldi? Men... men buzilganman.

U uyg'ondi, ko'zini ishqaladi.

— Nega yig'laysan, Shahnoza? — so'radi u oddiy ovozda, go'yo hech narsa bo'lmagandek.

— Jahongir aka, nima qildingiz? — yig'lab so'radim.

U o'rnidan turdi, mening sochlarimni silab.

— Bu muhim emas. Sen yulduz bo'lmoqchisan-ku? Yulduzlar bu narxni to'laydi. Hamma shunday. Endi sen mening qizim, menikisan. Men seni mashhur qilaman, lekin buning uchun sen menga itoat qilishing kerak.

Men tushundim. Tushundim va jirkandim – o'zimdan, undan, bu hayotdan.

Lekin... boshqa yo'lim yo'q edi. Uyga qaytsa bo'ladimi? Hammaga nimani aytaman? Qo'shiq aytish orzuimni tashlaymi?

Yo'q.

Men boshimni qimirlatdim.

***

Hayotim o'zgardi. Jahongir aka meni deyarli har kuni chaqirardi. Ba'zan studiyaga, ba'zan uyiga. Shaxvatini qondirardi – karavotda, divanda, hatto stolda ham. Men qarshilik qilishni to'xtadim. Nima uchun? Foydasi yo'q edi.

O'zi siltayotganda men shiftga tikilardim yoki ko'zlarimni yumardim. Uning asbobini his qilardim ichimda, tumorcham tikanga tegib, keyingi zarb, yana bir zarb. U harakatlanar, men jim qolardim. Ba'zan anorlarimni qisardi, og'riq berar edi, ba'zan labimdan o'pardi, nafasi yomon hidli.

Lekin qo'shiqlarim radioda yangrar edi. Kontsertlar boshlandi. Odamlar meni taniydigan bo'lishdi. Yulduz bo'la boshladim.

Bir kuni u menga aytdi:

— Shahnoza, bugun kechqurun konsert bor. Keyinroq og'zingga ham olishing kerak.

Hayron qoldim.

— Nima?

— Og'zingga olsang, ovozing yaxshiroq chiqadi. Ishon menga, bu konsert oldidan yaxshi, — dedi u oddiy qiyofada.

Men inkor qildim.

— Jahongir aka, men buni qilolmayman...

U qo'polroq gapirdi:

— Qilasan. Yoki hammasi tugaydi. Tushundingmi?

Men tushundim.

O'sha kechqurun u meni tiz cho'kizdi va og'zimga kiritdi. Iji keldi, lekin u boshimdan ushlab, oldinga-orqaga harakatlantirar edi. Achchiq ta'mi bor edi, va men nafas ololmasdim.

— Joyiga qo'y tilini, Shahnoza, — buyurdi u.

Men qo'ydim. Qandaydir g'alati his edi – nafratlantiruvchi va xo'rlantiruvchi. U tezroq harakatlana boshladi, keyin issiq, achchiq suyuqlikni og'zimga boshladi. Qusmoqchi bo'ldim, lekin u boshimni mahkam ushlab turdi.

— Yut, — dedi u.

Men yutdim.

Keyin konsertga bordik. Qo'shiq aytdim va ovozim haqiqatan ham yaxshi chiqdi. Olqishlar, maqtovlar. Lekin ichimda bo'shliq bor edi.

***

To'ylar boshlandi. Boylar, biznesmenlar meni chaqirardillar. Jahongir aka menga shunday deb aytardi:

— Ular senga pul to'laydi, lekin ba'zan ular senden ko'proq narsani xohlaydi. Sen tushunyapsan-ku?

Men tushunardim.

Bir boyning o'g'lining to'yiga bordik. Kuyovning otasi Rahimjon aka deb atalardi, ellidan oshgan, ammo badani salomat, ko'zi yirtqich. U menga g'alati qarar edi butun to'y davomida – go'yo yalang'ochlagandek.

To'ydan keyin Jahongir aka aytdi:

— Shahnoza, bu yerda qol. Senga ish bor.

Men nimaligini bilardim allaqachon. Yuragim tez urdi.

Meni alohida xonaga olib borishdi. Rahimjon aka turardi, qo'lida viski stakani.

— Assalomu alaykum, Shahnoza xonim, — dedi u kulimsirab. — Sizning qo'shiqlaringiz menga juda yoqdi.

— Rahmat, — dedim sokin ovozda.

— Keling, biroz suhbatlashamiz, — dedi u va stakan uzatdi.

Men viski ichdim, kuchli edi, tomoqimni kuydirib ketdi.

U yaqinlashdi, mening bo'ynimdan o'pa boshladi. Qo'llarini anorlarimga qo'ydi, boshladi. Men turardim harakatsiz.

— Qanday go'zal, — pichirladi u. — Yoshsan, noziksan...

U ko'ylagimni yechdi, sutvenimi tortdi, ko‘kraklarim ochildi. Ular bir oz tushib qolgan edi, yigirma to'rtda edim, lekin hali ham qat'iq edi, doyirasi qo'ng'ir.

Rahimjon aka ularni og'ziga oldi, uchlaridan so'rdi, keyin tishlab tashladi. Og'riq edi, men ingrashni bo'g'ib qoldim.

U yechintirdi meni. Yalang'och turdim uning oldida. U meni diqqat bilan ko'zdan kechirdi – bo'yim, qornim, oyoqlarim, orqam.

— Chiroyli, — dedi u mamnun.

Keyin shimini tushirdi. U qotgan edi, umurtqasimon. U meni ko'kragimdan mahkam qisdi, og'ziga tiqdi. So‘ng sonlarim orasiga tumshug‘uni suqdi, o u naqadar beadab kishi edi.

— Senga yoqyaptimi? — dedi u boshini ko‘tarib..

Men bosh qimirlatdim. Keyin u meni karavotga yotqizdi, oyoqlarimni keng ochdi, yanada jo‘shib ketdi. Tilini tez o‘ynatib yaladi. G'alati his edi – jimjitlarda yoqimli, ammo jirkanch ham.

U barmoqlarini kiritib, ichida harakatlantirib, zavq berdi dastlab. Tanam nazoratdan chiqib ketdi – belbog'im qimirladi, oyoqlarim titradi. Keyin u ko'tarilib, asbobini qo'ydi va bir turtki bilan kiritdi.

Siltana boshladim. U yoshroq edi Jahongir akadan, kuchliroq. Zarblari og'ir edi, tanam karavot bo'ylab sirpanardi. Men ingradim, ammo ijrochi ovozda emas – haqiqiy zavq emas, shunchaki tanamning javob berishi.

U siltashda davom etdi – tez, kuchli. Ichim namlanib ketdi, suyuqlik oqib tushdi. U mening oyoqlarimni yelkasfiga qo'yib, chuqurroq kiritdi. Men jarang qildim – zavq va og'riq aralashib ketdi.

— Zo'r, zo'r qiz ekansan, — dediu nafasi qisilib.

Oxiri ichimga boshladi. Issiq quyildi, to'ldi. U ustimdan tushdi, kiyindi.

— Yaxshi ekansan — dedi u va pulni stol ustiga qo'yib chiqib ketdi.

Men karavotda yotib qoldim, oyoqlarim orasidan uning sperması va o'zimning suyuqligim oqardi. Ichimda bo'shliq, xo'rlanganlik hissi.

Ketmoqchi edim, lekin Jahongir aka qaytib kirdi.

— Tur, — dedi u. — Hali tugamadi.

— Jahongir aka, iltimos, men charchadim, — yolvordim.

— Yo'q. Kuyov ham kutib turibdi.

Hayron qoldim.

— Nima? Kuyov?

— Ha. U ham senga pul to'ladi. Endi shoshil.

Bir necha daqiqadan keyin kuyovbola kirib keldi. Yigirma olti-yetti yoshlar atrofida, chiroyli yigit.

— Assalomu alaykum, Shahnoza opa, — dedi u. — Men sizning katta muxlisingizman.

"Opa" deb murojaat qilgani g'alati tuyildi – men undan faqat ikki-uch yosh kattaroq edim.

— Men sizning haqqingizni to‘ladim, endi siz bilan bo'lmoqchiman, — dedi u to'g'ridan-to'g'ri.

Bu gapi meni pichoqsiz so‘ygandek bo‘ldi. Ichimda fikr o'tdi: "Hozir otang, chiqdi, endi senmi? Lanati ifloslar..."

Lekin aytmadim. U yaqinlashdi, meni o'pishga urindi, lekin men yuzimni burib oldim. U parvo qilmadi. Kiyimlarimni yechdi yana. Yalang'och tanam sovuq havoda titrar edi.

U o'z asbobini chiqardi – yosh, suyuq, qattiqqina. Meni karavotga yotqizdi, oyoqlarimni ochdi, kiritdi. Lekin u otasidek jirkanch ishlar qilmadi. Darhol boshladi – tez, qo'pol, ilhamsiz.

— Voy, zo'r, — dediu.

Men jim yotdim. Endi hech narsa his qilmasdim. Tanam bu jirkanch hayotga o'rganib qolgan edi. Asbob kirdi-chiqdi, tanam mexanik tarzda javob berdi, lekin qalbim bo'sh edi.

U ikki marta boshladi. Birinchi safar ichimga, ikkinchi safar ko'kragimga.

— Rahmat, opa, — dedi u va ketdi.

Men karavotda yotib qoldim. Oyoqlarim orasidan ikki erkakning suyuqligi oqardi, ko'kragim nam edi. Qo'llarimni ko'kragimga qo'ydim, yig'ladim jimgina.

Jahongir aka kirdi.

— Yaxshi ishladingiz, Shahnoza, — dedi u. — Ketdik.

Uyga qaytdim, uzoq dush oldim. Ammo o'zimni toza his qilmadim. Hech qachon toza his qilolmayman.

***

Keyingi yillar shunday o'tdi. Kontsertlar, to'ylar, erkaklar. Jahongir aka meni turli odamlarga "taqdim" qilardi. Ba'zan bitta, ba'zan ikkita. Ular meni navbat bilan siltardi, birining ichida ikkinchisi kutardi.

Men mashhur bo'ldim. Radioda, televideniyada. Odamlar meni sevardi, aytishar edi – Shahnoza, siz qanday go'zal qo'shiq aytasiz!

Lekin ular bilishmadi, men har kecha qanday botqoqda cho‘kishimni. Ular bilishmasdi, mening ayolligim nechta yot asboblarni qabul qilganini, og'zim nechta erkaklarning spermalarini yutganini, tanm nechta marta xo'rlanganini.

Men yigirma to'qqiz yoshimda Jahongir akaning hayotidan chiqib ketishga qaror qildim. Mashhur edim, o'zim ish topib olsam bo'ladi. Unga qaytdim.

U kuldi.

— Ketgin, Shahnoza. Ammo esda tut, men seni yaratdim. Va agar kerak bo'lsa, men seni yo'q qila ham olaman.

— Qanday qilib?

— Videolavhalar bor. Hammasi. Sen turli erkaklar bilan. Agar xohlasam, internetga tarqataman. Keyin qarang, qanday yulduz bo'lasiz, — dedi u sovuq ovozda.

Men tushundim. Tuzoqqa tushganman. Hech qachon ozod bo'lolmasligimni tushundim.

Ammo taqdie yordam berdi. Jahongir aka bir yil o'tib yurak xurujidan vafot etdi. Videolar bilan birga ketdi, deb umid qildim.

Men o'ttiz yoshimda erkin bo'ldim.

***

Hozir qirq ikki yoshdaman. Endi qo'shiq aytmayman. Majlislarda ham ko'rinmayman. Oddiy hayot kechiryapman – kichkina do'konda ishlayman, tinch yashayman.

Ba'zan televizorda eski qo‘shiqlarimni ko'rsatadi. O'sha yosh, chiroyli, jilmayib turgan qizni ko'raman va tanimay qolaman. U men emasman. U niqob edi.

Men yoshligimda ko'p yulduzlarni ko'rdim – sahnada emas, balki yotoqxonalarda. Ulardan ba'zilari hozir, oilali. Ba'zilari hali ham qo'shiq aytadi. Barchasi jimlik saqlaydi.

Men ham jim qolaman. Bu mening sirim, mening yukimdir.

Ba'zan o'ylayman – agar qaytib ketsam, o'sha o'n to'qqiz yoshli qizga maslahat bersam, nima deyman? "Toshkentga borma. Yulduz bo'lishga urinma. Bu narx juda qimmat."

Ammo u tinglamaydigan bo'lardi. Men ham tinglamagan edim.

Yulduzlik uchun to'langan narx – bu tanangiz, qalbingiz, ruhingiz. Va men hammasini to'ladim.

Hozir men hech kimni sevmayman, hech kimga ishonmayman. Kechalari yolg'iz uxlayman, va bu yaxshi. Hech kim menga tegmaydi.

Ba'zan pasim hali ham og'rib qoladi, go'yo o'sha kunlarning xotirasi tanqmda qolgan. Oynada o'zimga qarayman – ko‘kraklarim osilib ketgan, orqanda chandiq izlari bor, ko'zlarim qurigan.

Men qari bo'ldim. Ammo ichimda hali ham o'sha yosh qiz bor – yig'layotgan, yolvoruvchi, ammo hech kim tinglmaydigan qiz.

Bu mening hikoyam. Va u tugadi. Nihoyasi yo'q, shunchaki tugadi.

Yulduzlar uchun to'langan narx.

***

TAMOM.

Muallif: -Oshiq-

Mallifdan. Bu library/index.php?id=66 hikoyani o‘qiganimda, shunchaki ehtros deb qabul qildim, uni boyitib yanada mazmunli qilmoqchi edim. Aslida bu hayotiy voqeyami, yoki kimnidir to‘qimasi, bilmayman. (Orginalida havaskorning fantazyasi seziladi.)

Restavratsiya qilaman deb qayta qayta o‘qiyverdim, har gal qarorim, mustahkamlashib bordi. Kel dedim o‘zimga, ahir tarmoqlarda ko‘ryabmizku, shou-biznesining qorong'u tomonlarni o‘sha industriyasida vakillari ochib berishyabdi! Bir kecha uchun nihol, sponserlik, yana allanimalar vadasi.

Shou-biznes industriyasida yuzaga keladigan jinsiy zo'ravonlik, shantaj bu ham qul savdosining zamonaviy shaklida asli. Bu universal muammoni shu hikoyani qayra yozish bilan yanada tasirliroq qilmoqchi bo‘ldim.

O‘qib fikr qoldrin...