UZBPIZDA.RU - Узбекское порно онлайн ❤️

Yangi yil shukuhi: O'n sakkizinchi Yangi Yilim...

Dekabr oyi Toshkentda har doim o'ziga xos bo'ladi. Sovuq, lekin qor kam yog'adi. Tunlar uzoq, ko'chalar chirog'lar bilan bezatilgan. Kamina Jasurbek o'n sakkiz yoshga to'lishimning arafasida turibman.

31-dekabr. Mening tug'ilgan kunim. Soat yetti bo'lganida ota-onam kiyinishga kirishdi. Ular har yilgi kabi, bu kuni ham do'stlarining ziyofatiga borishar, men esa uyda yolg'iz qolardim. Ochig‘i bu yolg‘izlik menga hech qachon yoqmagan deyolmayman. Aksincha, men bu yolg'izlikni kutardim.

Ular ketganlarida soat to'qqiz yarim bo'lgan edi. Men derazaga yaqinlashdim. Bizning xonadonimiz to'rtinchi qavatda, Umida opaning uyi esa ro'paramizda, uchinchi qavatda joylashgan. Men uni o'n ikki yoshimdan beri kuzataman. Olti yil. Olti yil davomida men uning derazasiga qarab o'tirdim, u yoqda nima bo'layotganini tomosha qildim.

Umida opa o'ttiz besh yoshda, onamni gapchi dugonasi, farzansiz ayol. Uning eri ko'pincha uyda bo'lmaydi. Chunki u ikkinchi ayol... Shunchaki mashuqa. Lekin u yolg'iz qolganida o'zini erkin his qiladi, buni bilish qiyin emas. Men uni kuzatishim gunoh ekanini ham bilardim, lekin o‘zimni to'xtata olmadim. Bu mening yagona ishtiyoqim, yagona sir.

O'sha kecha men durbin oldiga o'tirdim. Qorong'i xonada, faqat ko'chadagi chirog'lar nuri kirardi. Men uning derazasiga qaradim. Pardalar ochiq edi. Bu yaxshi belgi.

Umida opa ichkarida edi. U qizil ko'ylak kiygan, sochlari yechilgan. Qo'lida vino qadahi. U raqsga tushdi. Musiqa eshitilmasdi, lekin uning harakatlari musiqani his qildirar edi. U sekin harakatlanardi, jozibali, nafis. Ko‘kraklar ko'ylagining ostida shakllangan, har bir harakat bilan tebranardi.

Men nafasimni ushlardim. Bu hech ham yangi manzara emas, lekin har gal yuragim tez ura boshlardi. U raqsga tushganida, men uni jonli ko'rardim — nafaqat qo'shni ayol, balki go'zal, jozibali, shahvoniy ayol.

U ko'ylagining tugmalarini yecha boshladi. Bir, ikki, uch... Har bir tugma qalbimning bir urishiga to'g'ri keldi. Ko'ylak yelkalaridan sirg'alib tushdi. U ichida qora ichki kiyim bor edi, nozik, go'zal. Ko‘kraklar yarim ochiq, to'la, dumaloq, terisi yartiroq. Men ularni ilgari ham ko'rganman, lekin bu kecha boshqacha tuyildi.

U shim tugmalarini yechdi. Sekin, zavq bilan. Shim oyoqlaridan sirg'alib, polga tushdi. U endi faqat ichki kiyimlarida edi. Dunbalarning shakllangan, chiroyli. Ayollik azosi qora materiyal ostida sezilar, sezgir, nafis.

Men asbobimning qotganini his qildim. U shimim ichida og'riq his qilar, chiqish yo'lini qidirar edi. Men qo'limni tushirdim, tugmani ochdim, ruxsat berdim. Asbobim erkin nafas oldi, qattiq, qotgan.

Umida opa derazaga yaqinlashdi. U tashqariga qaradi. So‘ng birdan to'xtadi. Uning ko'zlari to'g'ri menga tushdi. Men muzlab qoldim. U meni ko'rdi. Durbin qo'limda, asbobim ochiq, yuzim qizarib ketgan.

Men qo'rqib ketdim. Sharmanda bo'ldim. Lekin u... jilmaydi. Uning jilmayishi sirli, chaqiruvchi. U menga ishora qildi. Kel, dedi jim-jit, so'zsiz.

Men tushunmadim. Yoki tushunishni xohlamadim. Lekin u yana ishora qildi, bu safar aniqroq. Uning qo'li menga qaradi, keyin eshikka. Kel.

Yuragim to'xtab qolgandek bo'ldi. Bu haqiqatmi? Bu tuzoqmi? Lekin hirsim javob berdi — u haqiqatni xohlardi, tushunishni emas.

Men durvinni qo'ydim. Oyoqlarim qaltirayotgan edi. Men xonamdan chiqdim, zinapoyaga tushdim. U tomonga o‘tdim, ularning qavatiga ko‘tarildim. Uning eshigi oldida to'xtadim. Qo'lim titray boshladi. Qo'ng'iroq bosdim.

Eshik ochildi. U erda turgan edi. Ichki kiyimlarida, vino qadahi qo'lida, jilmayib.

— Salom, Jasurjon, — dedi u. Ovozi past, nozik, shahvoniy. — Men seni kutayotgandim.

Men gapira olmadim. Bo'g'zimda so'zlar tiqilib qolgan edi.

— Kir, — dedi u va chetga surindi.

Men kirib bordim. Eshik orqamda yopildi. Xona iliq, yarim qorong'u, faqat burchakdagi chiroq yonardi. Musiqa eshitilar, sekin, jozibali.

— O'tir, — dedi u va divanga ishora qildi.

Men o'tirdim. Oyoqlarim hali ham qaltirar edi. Asbobim qotgan, shimim ichida og'riq berar edi.

U menga yaqinlashdi. Qadahni stolga qo'ydi. Mening oldimda turdi. Emchaklar yuzimning tepasida. Men ularni ilgari faqat durbin orqali ko'rganman. Endi ular shu yaqinda, haqiqiy.

— Jasurjon, — dedi u. — Bugun sening o'n sakkizinchi tug'ilgan kuning, to'g'rimi?

Men bosh irg'ab qo'ydim.

— Senga sovg'a beraymi? — dedi u va qo'lini mening yuzimga qo'ydi.

Uning barmoqlari yumshoq, issiq edi. Men ko'zlarimni yumdum. Bu tush emasligini his qilishim kerak edi.

— Seni meni, bir necha yil davomida kuzatganingni bilardim, — dedi u shivirlаb. — Har safar men derazamga kelganimda, seni o'sha yerda ko'rardim. Ammo men bundan hech qachon g'azablanmadim. Aksincha... bu meni hayajonga solardi.

Men ko'zlarimni ochdim. U menga tikilgan edi, ko'zlari to'q, shahvoniy.

— Bugun men tomoshani tugatmoqchiman, — dedi u. — Yoki uni boshlash vaqti keldimi?

Men tilsiz qolgandim, shunchaki bosh chayqadim. U jilmaydi va asta tiz cho'kdi. Birdan sarosimalik bosib, qo‘zg‘aldim, u esa yelkamdan tutib qoldi. Bir lahza bir birimizga termuldik... Hayhot u mening oldimda, go‘zal judayam go‘zal. Ko‘chada salom alikdan nari o‘tmagan, kibor xonim. Qarshimda, nafasida sharob isi, ko‘zlarida mastlik, vujudida shahvoniy shaxvat... Emchaklar mening tizzalarimga yaqin. Qo'llari mening sonlarimga qo'yildi, keyin yuqoriga ko'tarildi. Asbobimga.

U shimni to'liq yechdi. Asbobim erkin chiqdi — qotgan, qattiq, jangga tayyor. U unga qaradi, hayrat bilan, zavq bilan.

— O'n sakkiz yoshlik asbob, — dedi u. — Qanchalik go'zal.

U qo'lini cho'zdi. Barmoqlari asbobni ushladi. Issiq, yumshoq. Men nafas olishni unutdim. U sekin harakatlanishni boshladi, yuqoriga va pastga. Harakatlari malakali. Demak u bilardi nima qilish kerakligini.

Men boshimni orqaga tashladim. Bu his... oooh men buni hech qachon tasavvur qilmagan edim. Bu o'zimning qo'limdan minglab marta yaxshi edi. U harakatini tezlashtirdi, keyin sekinlashtirdi. Oynadi.

Keyin u yaqinlashdi. Og'zi asbobga yaqin keldi. Men buni kutmagan edim, bir lahza uni to‘xtatib qolishga ham urundim, ammo nafasimni ushlab qoldim. U tilini cho'zdi, asbobning boshiga tegdi. Men behos ingradim.

U og'zini ochdi. Asbob ichkariga kirdi. Lablari qisdi, Issiq, nam, so‘ruvchi lablar. U uni to'liq oldi. O‘sha lahza men hech qanday o'y o‘ylay olmadim, faqat notabiy, lazzatni his qilardim. Uning tili harakat qilardi, dumaloq, bosim bilan. Boshi harakatlanardi, oldinga va orqaga. Bu tarifsiz manzara edi.

Men uzuq dosh bera olmasligimni his qildim. Bu qo‘zg‘olish juda yangi, juda kuchli, bishlandi. U esa buni sezsada to'xtamadi. U davom etdi, tezroq, chuqurroq. Emchaklar mening tizzalarimga tegib turardi, yumshoq, iliq.

— Umida opa... — dedim zaif ovoz bilan. — Men... men...

U tushundi. U asbobni og'zidan chiqardi, lekin qo'lini to'xtatmadi. U tez harakatlanishda davom etdi. Ko'zlari menga tikilgan, jilmayar, o‘zi ham zavqlanib qarardi.

Ooohh, spermali vulqon. Asbob uning qo'lida tebranib ketdi. Oq suyuqlik otildi, uning ko'kragiga, qo'llariga, emchaklarga. Men boshimni orqaga tashlаb, ko'zlarimni yumdim. Bu his nihoyatda kuchli, muhabbat, zavq, qo‘rquv va gunohni bir paytda his qilgandek edi.

U kuldi. Qo'lini ko'kragidan o'tkazdi, suyuqlikni terisidan tozalab, menga qaradi.

— Yoqdimi? Bu boshlanishi, — dedi u.

U turdi. Ichki kiyimlarini yecha boshladi. So‘ngi liboslari polga tushganda, u qarshimda to'liq yalang'och turar edi. Emchaklar erkin, cho'qqilari qotib qolgan. Dunbalar silliq, tarang. Ayolligi ko'rinib turardi — pushti, yupqa lablar nam.

Men asbobimga qaradim. U allaqachon qotgan, yoshlik kuchi tasirida. U mening hayratimni ko'rdi va jilmaydi.

— To‘g‘risini ayt men birinchimanmi? — dedi. Men bosh irg‘adim, u bu javobdan allaqanday qoniqish hosil qilgandek jilmayib, yuzimni erkalab silab qo‘yarkan, divanga o'tirib oyoqlarini ochdi.

— Bo‘laqo, — dedi.

O‘rnimdan turdim. Oyoqlarim titrar, lekin irodam kuchli edi. Unga yaqinlashib, orasiga kirdim. Emchaklar yuzimning oldida, pasti esachochiq, menga intizor.

— Hohlamaysanmi? — dedi u shivirlаb.

Men sassiz tiz cho'kdim. Qo'llarimni uning sonlariga qo'ydim. Teri silliq, issiq. Asbobimni bag‘riga yaqinlashtirdim. U namlanga, qabul marosimiga tayyor. Men sekin itardim. Boshi kirdi. Tor, issiq, devorlari shilliq. Men davom etdim. Uning qini mening asbobimni bus butun, qabul qildi. Asbobim ichkariga to'liq kirib taqalgamda, u ohangdor ingrab qo‘ydi.

— Ha, — dedi u. — sen o‘ylaganimdan dadilroqsan.

Men ritmli harakatlandim, kldinga orqaga. Sekin, ehtiyotkorlim bilan. U mening qo'llarimni ushlab, yo'naltirar, dadillik berar edi. Tezroq harakat qila boshladim. Qini ichi asbob uchun yoqimli edi. Ochig‘i bu hayotimdagi aql bovar qilmaydigan jarayon edi.

— Tezroq, — dedi u.

Men tezlashdim. Asbob qinga chuqur kirdi, chiqdi, yana kirdi. Uning emchaklari, har bir harakatim bilan hamohang, ajib chayqalib turardi. Men ularni ushlab oldim. Yumshoq, kaftimda to'la, cho'qqilari barmoqlarim orasida. Ularni bosib, o'ynab, bundan yanda ko‘proq zavq olardim.

U boshini erkanamo qimirlatib qo‘yar ekan, ko'zlari yumilib ketardi. Og'zidan ehtrosni qo‘zg‘ovchi tovushlar chiqardi. Bu ingrab, nafas olish o‘rtasidagi so‘zsiz ehtros...

— Jasurjon, — dedi u. — Ha... Qattiqroq...

Men tezlikni oshirdim. Qin meni tortib olayotgandi, ichiga, chuqurroq yanada kuchli itardim. Asbobim to'liq kirardi, keyin chiqardi. Chap, chap, chap... tanalarimiz tovushi eshitilardi. Hayolimdan shu fikr o‘tardi, bu parno film ovozi emas jismoniy, haqiqiy.

U oyoqlarini bilan bеlimdan qisib oldi. Meni o'ziga tortib. Biz endi bir tanаdek edik, harakatlanib, nafas olib, bir xil ritmda.

— Ummm... men og‘irlashyabman, — dedi u.

Men ham shunday edim. Bosim quyi qornimda to'planib, kiranlar ochilishga tayyorlanayotgandi. Men tezroq harakat qildim, kuchli, chuqur. Emchaklar qo'llarimda, qin asbobimni qisib, ichida to‘lqin yaqinlashib keldi.

— Endi! — dedi u chiyyillab

Biz ikkalamiz bir vaqtning o'zida tipirchiladik. Uning qini asbobimni siqib, tebranib ketdi. Men ichkariga o‘q uzdim. Yoqimli his vujudimni qamrab oldi. Uning qichqirig'i esa xonani to'ldirdi. Men ingrab, uning ustiga yotib qoldim.

Biz shunday qoldik. Bir necha daqiqa. Nafas olish, ter to'kish, his qilish. Asbobim hali ham ichkarida, qinida ushlab turar edi.

— O'n sakkiz yoshlik yigit asbobi, — dedi u pichirlab. — Eng zo'r sovg'a.

Men jilmaydim, ko‘nglimni hotirjamlik qamragandi. Egilib emchaklarga yuzimni bisdim. Hayolan bu jononlarim, haqiqiy jonli, durbin orqali emas.

Kechqurun uch marta takrorlandi. U meni o'rgatdi, yo'naltirdi, o'ynadi. Men esa o'rgandim. Har bir harakatni, har bir nafasni, har bir bo‘salarni. U mening ustоzim edi, men esa talaba.

Soat ikkida men uning qo'llarida uxlab qoldim. Emchaklar orqamga tegib, yonimda yotdi. Biz yarim yalang'och, birga, yiqinlikdan to'ygan.

Ertalab uyg'ondigimda u mening yonimda edi. Uxlab yotardi, sochlar yoyilib, yuz tinch. Men unga qaradim, bir vaqtni o‘zida egalik hisdi va qo‘rquvni tuydim. Bu ayol, bir kechada mening dunyomni o'zgartirdi.

Men uyimga ketishim kerak edi, ota-onam qaytgunga qadar. Lekin u uyg'ondi, menga qaradi va jilmaydi.

— Boravеr uyinga, — dedi u. — Faqat yana bir bor, kelasana?

Men bosh chayqadim, u jilmaydi ammo ko‘zlarida ayibdorlik yoshlari aylanardi. U meni bag‘riga bosdi, lekin negadir onalarcha mehir taftini sezdim.

Ota-onam soat o'nda qaytganda, men uyda edim, xuddi hech narsa bo'lmagandek. Lekin hamma narsa o'zgargandi. Men o'n sakkiz yoshda edim. Erkakman. Va mening kecha Umida opa bilan o'tkazgan vaqtim mening o'n sakkizinchi tug'ilgan kunimning eng zo'r sovg'asi bo'ldi.

Keyingi kunlar va haftalar oddiy o'tdi. Men uni ko'rinmasdan kuzatardim, u esa bilardi. Tunda men uning derazasiga qarar, u esa jilmayib, yana chaqirar edi.

Biz uchrashishni davom etdirdik. Haftada ikki-uch kecha. Uning eri birinchi ayoliga ketganida. Va har safar yanada yaxshi bo'lardi, yanada chuqur, yanada haqiqiy.

Lekin bu abadiy davom eta olmasdi. Bir kuni uning eri o'zgarish sezdi, endi uni yashirin kuzata boshladi. Bizning uchrashuvlarimitiz deyarli tugadi. Lekin u menga yana bir uchrashuvga vada bergandi.

Ayol kishi mamrli bo‘ladi deyishadi, u ham imkon topd. Oxirgi kechamiz maxsus edi. U tushga hammоm uchun joy olgan edi. Biz uning bir dugonasini dachasida, hammomda bo'ldik, qog'oz devorlar va iliq suv atrofimizda. U menga yakuniy saboqni berdi — sekinlik, sabr, bir birimizdan erkin, zavqlana-zavqalana his qilish.

— Eslab qol, Jasurjon, — dedi u mening qulog'imga shivirlаb, asbobim uning ichida, ikkalamiz iliq suvda. — Bu hech qachon faqat jismoniy harakat emas. Bu his-tuyg'u, ehtirom, juftni tushunish. Sen buni eslab qol.

Hammomdan chiqqanimizda u menga uzoq termulib aytdi:

— Mening uchun bo‘g‘ilgan hayotimda ahamiyatga ega inson bo‘lading. Rahmat azizim.

Men ham unga rahmat aytdim. Aslida u bergan zavqiy lahzalar uchun so'zlar yetarli emas edi, lekin boshqa nima aytishni bilmasdim.

Shu tariqa, munosabatlar butkul tugadi. Men endi uni derazadan kuzatamayman. Kerak emas. Men endi esda saqlaydigan narsalarim bor — haqiqiy xotiralar, haqiqiy his-tuyg'ular.

O'n sakkizinchi yangi yilim menga erkak bo'lish nimа ekanini o'rgatdi. Nafaqat jismoniy, balki ruhiy ham. Va men buning uchun Umida opadan minnatdorman.

Bu hikoya shu yerda tugaydi. Boshqa nima sodir bo'lgan bo'lsa, bu men va u o'rtasida qoladi. Ba'zi sirlar sir bo'lib qolishi kerak. Va bu sir — mening eng qimmatli xotiram.

***

Hozir men yigirma uch yoshdaman. Besh yil o'tdi. Umida opa bilan men ko'chada uchrashganda salomlashamiz, xuddi oddiy qo'shnilar kabi. Lekin bizning ko'zlarimizda sirli jilmayish bor. Va bu yetarli.

O'n sakkizinchi yangi yilim meni yasab berdi. Erkak qildi. Umida opa shunday qildi.

Men buning uchun undan abadiy minnatdorman.

Tamom.