UZBPIZDA.RU - Узбекское порно онлайн ❤️

Paynetchi juvon...

O‘sha — 2016 yili, men o‘n to'rt yoshda edim. Qish fasli, yangi yil yaqinlashib kelayotgan edi. Bozorda amakim bilan savdo qilamiz — mevalar, sabzavotlar. Har kuni bir xil ishlar, bir xil odamlar, bir xil suhbatlar. Lekin o'sha kun kayfiyatim boshqacha edi.

Tong izg‘irini bozorni bronza rangga bo'yab turardi. Men yashiklar bilan band edim — olma, nok, uzum. Qo'llarim sovuqdan qotib qolgan, lekin shu kunlar qaroqchi bo'ladi, to'xtab bo'lmaydi.

— Jiyan, mana bu yashiklarni u tomonga olib qo'y, — dedi amakim qo'li bilan narigi tomonga ishora qilib.

Men yashikni ko'tarib, ko'rsatilgan tomonga yurdim. Aynan o'sha payt ko'zim bir do'konga tushdi. Kichkina, oddiy joy — paynet butkasi. Lekin deraza oldida turgan qizga e'tibor bermay iloji yo'q edi.

U yigirma besh-olti yoshlarda ko'rinardi. Bo'yi o'rtacha, tanasi to'liq emas, lekin ayolona — aniq qomadga ega. Qora sochlarini orqaga bog'lab qo'ygan, yuzida engil bo'yanish. Ko'zlari katta, moviyga moyil. Egnida pushti mo‘ynali palto, oyog‘ida qo‘nji baland etik. Hayratlanarlisi uni tizzalari yalang‘och edi. "Sovuqdaya'' degan fikr yarq etib keldiyu, meni etim junjukdi.

U birdan menga qaradi, lablarida tabassum — professional, lekin samimiy.

— Assalomu alaykum, jiyan, nima kerak? — dedi u menga qaragan paytda.

Men biroz dovdirab qoldim. O‘sha payt bo‘yin 160 atrifida, moylovim endi nish urgan, sochim qalin, o‘zimcha Shoxruhxonga taqlidan tarab olardim. Ovozlar do‘rrilagan paytim. Shunga qaramay, ko'pchilik qizlar meni ko'rganlarida qat'iy qarab qo‘yishmasdi, yoki umuman e'tibor bermasdilar. Bu juvon esa ochiq, gaplashardi. Yana meni avvaldan kuzatganini sezdim, chunki bozorda amakimning ko‘plab tanishlari menga ismimni aytmay "jiyan'' deb murajat qilardi.

— Vaalaykum assalom, opa. Shunchaki o'tayotgan edim, — dedim, qandaydir bahona topishga harakat qilib.

— Opa deyapsizmi? — u, kuldi. — Yaxshi, jiyan. Biror narsa kerak bo'lsa aytavering.

Men yashikni qo'yib, unga yaqinroq bordim. Qandaydir turtki bor edi ichimda — bu ayol bilan gaplashishim kerak degan.

— Ismingizni bilsam bo'ladimi? — so'radim men, iloji boricha xushmuomalalik bilan.

— Nigora, — javob berdi u. — Sizniki-chi, jiyan?

— Javohir. Men mana u yerda ishlayman, — dedim, akamning do'koniga ishora qilib.

U bilaman qabilida, jilmayib qosh uchurib qo‘ydi. Biz biroz gaplashdik — oddiy, kundalik mavzularda. Lekin suhbat davomida men uning ko'zlarida nimanidir his qildim. Bu shunchaki mehribonlik emas edi. Bu qandaydir... qiziquvchanlik edi.

Shu kuni tushdan keyin amakim menga dam olishga ruxsat berdi. Men to'g'ridan-to'g'ri Nigoraning do'koniga qaytdim. U mijozlar bilan band edi, lekin meni ko'rganida tabassum qildi. Uni yaqindan kuzatdim, uning bejirim quloqlaridagi sirg‘alari yuzini yanada ochgan bo‘lsa, sochiga taqib olgan bantikcha unga beg‘uborlik berardi.

— Yana keldingizmi, jiyan? — dedi u, mijozlardan bo‘shagandan keyin.

— Ha, opa. Sizning do'koningiz juda yoqimli, — dedim men, biroz qizarib.

U kuldi — ochiq, samimiy kuldi.

— Yolg'onchi jiyan, — dedi u. — Lekin rahmat. O'tiring, choy ichib olamiz!

Biz do'kon orqa tomonida o'tirdik. U choy quydi, men esa atrofga ko'z yugurtirdim. Hammasi oddiy, lekin toza va tartibli edi.

— Jiyan, men sizdan bir narsa so‘rashim kerak, — dedi birdan, ovozi paslatib.

— Nima, opa?

— Men... men sizga yoqdim shekilli, to'g'rimi? — so'radi u, to'g'ridan-to'g'ri ko'zlarimga qarab.

Men hayratda qoldim. Bu qanday ochiqlik! Yoki shaharlik qizlar shunday bo‘ladimi?

— Men... ha, opa. Lekin qanday qilib, bildiz...

— Ko'zlaringizdan, jiyan. Ko'zlar yolg'on gapirmaydi, — dedi u, yana tabassum qilib. — Va men ham sizga... qiziqaman.

Yuragim tez ura boshladi. Bu qanday bo'lishi mumkin? Biz hozirgina tanishdik! Yoki u meni shunday dovdratib, ustimdan kulyaptimi?!

— Lekin opa, biz...

— Bilaman, jiyan. Men turmushdan ajratilganman. Yolg'izman. Va... ochig'ini aytsam, men bazida erkaklar bilan... munosabatlarda bo'laman. Pul uchun.

Men jim qoldim. Bu ochiq e'tirof meni lol qoldirdi.

— Jiyan, uyalmasdan gapiryapman, chunki men sizga ishonaman. Ko'zlaringizda yaxshilik bor, — davom etdi u. — Agar siz... agar siz meni xohlasangiz, men tayyorman. Lekin tushungan bo'lsangiz, hamma narsa pulga, bog‘liq.

Men chuqur nafas oldim, uni gaplari meni rostakam esankiratib tashlagandi. Ko‘zlariga qarayman, nahotki shunday chiroyli ayol foxisha bo‘lsaya. Ko‘nglimni g‘alati tuyg‘u ezadi.

— Opa, men... men sizni xohlayman. Lekin pul haqida...— dedim shivirlab.

— Kerak emas, jiyan. Birinchi marta — bepul. Chunki men sizni xohlayman, — dedi u, ko'zlari charaqlab pichirlarkan, yuzimni mayin silab qo‘ydi.

Nafasim bo‘g‘zimga tiqilib, bazo‘r gapirdim:

— Hazillashyapsiz to‘g‘rimi?

— Yo‘q, jiyan... menga yosh yigitlar yoqadi...

U bu kabi faxsh jumlalarni oddiy so‘zlashi, meni shubha chog‘iga uloqtrdi. Lekin hayotimdagi ilk ayol bilan bo‘lish imkonyati, jasurroq bo‘lishga undardi. Biz bir-birimizga talaygina fursat qarab qoldik.

— Qachon? — so'radim men.

— Bugun. Lekin tushlikdan keyin. Tushlikni birga qilamiz, keyin... keyin uyimga boramiz.

Men rozi bo‘ldim.

***

Biz yaqin-atrofdagi oshxonaga bordik. Oddiy joy — plastik stollar, stullar. Lekin ovqat mazali edi. Men osh buyurdim, Nigora esa lag'mon.

— Jiyan, siz necha yoshdasiz? — so'radi u, ovqat yeb o'tirib.

— O‘n to'rt, opa.

— Voy... Shunchalik yoshmisiz jiyan, men sizni o‘n olti, yetti deb o‘ylabman, — dedi u, tabassum qilib.

Fikridan qaytarmikan deb o‘yladim, ammo u bunga to‘xtalib o‘tirmay so‘zlashda davom etdi.

— Men yigirma sakkiz yoshdaman.

— Siz esa yosh ko‘rinasiz... Yuzlariz va tabassumiz menga Sevinch Mo‘minovani eslatib yubordi, biroq o‘ylashimcha siz ancha chiroyli, ham quvnoqroqsiz, opa.

— Uuuu... — u xursand bo‘lib, jilmaydi, — Hushomadni bopladiz.

Biz gaplashdik — hayot haqida, orzular haqida. Nigora menga o'z hayotidan so'zlab berdi. U yosh paytda oilasini yo'qotgan, keyin turmush qurgan, farzand bo‘lmagach, eri tashlab ketib u yolg'iz qolgan. Paynetchilik qilish orqali tirikchilik qilgan. Keyin esa... keyin esa basi erkaklar bilan ishlashni boshlagan.

— Jiyan, men yomon ayol emasman, — dedi u, ko'zlari biroz nam bo'lib. — Shunchaki hayotim shunday bo'lib qoldi.

Men uning qo'lini ushladim.

— Opa, men sizga hukm chiqarmayapman. Har kimning o'z yo'li bor.

U menga minnatdorchilik bilan qaradi.

Ovqatdan keyin biz Nigoraning uyiga yayov yurdik. Uyi yaqin-atrofda, kichkina hovlida joylashgan ekan. Ikkita xona, oshxona va hammom. Oddiy, lekin toza.

— Jiyan, kiravering, — dedi u, eshikni ochib.

Men ichkariga kirdim. Xonada divan, stol, televizor. Hamma narsa o'z joyida.

— O'tiring, jiyan. Men biroz tayyorlanib kelaman, — dedi Nigora va ichkariga kirdi.

Men divanda o'tirdim, yuragim tez urdi. Nima bo'lishini bilardim, lekin bu birinchi marta edi. Men avval qizlar bilan gaplashganman, lekin bu... bu boshqa narsa edi.

Nigora qaytib keldi. U xalat kiygan edi — yupqa, oq rangli. Ostida esa... ostida esa faqat ichki kiyimlari.

U menga yaqinlashdi, ko'zlari istak bilan to'lgan.

— Jiyan, tayyor bo'lsangiz... — dedi u, ovozi past va qo'zg'atuvchi ohangda.

Men o'rnimdan turdim. Yuragim ko'kragimdan chiqib ketayotgandek tuyuldi.

— Opa, men... men tayyor emasman, — dedim to'satdan.

Nigora biroz hayratda qoldi.

— Nimaga, jiyan?

— Men sizni... sizni shunday emas... — dedim, biroz hayajondan dovdirab.

U tabassum qildi, keyin esa boshini chayqadi.

— O‘g‘il bolasizu, jiyan. Namuncha hayajonlanasiz? O‘zim, rozi bo‘lyabman...

Men tushundim. Nigora uchun hissiy yaqinlik ahmayatsiz narsa. Jismoniy yaqinlik esa... Bu allaqachon u uchun oddiy ish edi.

— Xo'p, opa, — dedim men.

Men hayolan barcha fantazyalarimni bir xotirlab oldimda, hayajonimni bosishga urunib, unga yaqinlashdim. Qo‘llarimni uning beliga qo‘ydim, u shuni kutayotgandek chuqur nafas oldi. Tajribali erkakday ko‘rinishga harakat qildim, garchi bu unchalik o‘xshamayotgan bo‘lsada.

Men boshimni uning bo'yniga yaqinlashtirdim. Terisi mayin, issiq edi. Men lablarimni uning bo'yniga bosib, engil o'pa boshladim. Nigoraning ko‘zlari shaxvatdan yonib ingrab qo‘ydi.

— Jiyan... shunday davom etaveringlar... — pichirladi u.

Men davom etdim. Bo'ynidan pastroq tushdim — yelkasiga, keyin esa... keyin esa xalatni sekin yechib, ko'kragiga yetdim.

Uning ko'kragi katta emas, lekin shaklli edi. Anorlarday go'zal, to'la. Men qo'llarimni ko'kragiga qo'ydim, sekin siqib, his qildim — qanday mayin, qanday issiq.

Nigora boshini orqaga tashladi, ko'zlari yumildi.

— Jiyan... davom eting... — dedi u, ovozi titragancha.

Men ko'kragini o'pdim — ehtiyotkorlik bilan, lekin ishtiyoq bilan. So'ng uchini tilim bilan qimirlattim. Nigora yanada qattiqroq ingrab yubordi.

— Jiyan, tezroq... tezroq... — dedi u, nafasi qisilgancha.

Men uni divanga yo'naltirdim. U o'tirdi, men esa oldida tiz cho'kdim. Xalatini to'liq yechib tashladim. Endi u faqat ichki kiyimlarida edi — qora rangli, nozik to‘rli.

Men uning oyoqlariga qo'llarimni qo'ydim va yuqoriga, sonlariga qarab harakatlantira boshladim. Nigora nafasini ushlab turardi.

— Ohh, jiyan, siz romantik ekansiz. — pichirladi u.

Bu e'tirofi menga yanada dadillik berdi. Ichki kiyimini sekin yechib, uni to'liq yalang'och qildim. Endi u mening oldimda — zarracha uyat hissini tuymay, qip yalong‘och turardi.

Uning tanasi go'zal edi. To'la emas, ozg‘in ham, lekin ayolona shakllangan, dumaloq sonlar, mayin qorin, va... va sonlar orasidagi narsa.

Men turdim va o'z kiyimlarimni yecha boshladim. Nigora ko'zlari ishtiyoq bilan meni kuzatib o‘tirdi.

Tez ko'ylagimni yechdim, keyin shimim. Endi men ham deyarli yalang'och edim. Nigoraning ko'zlari mening qo‘tog‘imga tushdi. Qo‘tog‘im allaqachon qotib, tayyor turardi.

— Hali bunday joyga kirmagan a?

U sonlari orasiga ishora qildi. Men unga qarab, qarayolmay bosh chaqyqadim. U kulib qo‘ydi. Tajribasiz ekanligimni juda yaxshi bigani uchun, menga uztozlik qilayotganini tushundim.

— Jiyan, keling... — dedi u, qo'llarini uzatib, quvlik bilan jilmayib — bokiralikizni olamiz.

Men uning so‘z o‘yin hazilini tushunib yoniga bordim. U meni o'ziga tortdi, qo'llarini mening yelkalarimga qo'ydi.

— Jiyan, meni... meni orqadan qiling, qulayroq bo‘ladi. — pichirladi u.

Men tushundim. Nigora do'g'ayib bukildi, qo'llarini divanga tayadi. Orqasi to'liq ochiq, amining pusti lablarini biroz namligi ham ko'zga ko'rinib ketdi.

Men uning orqasida turardim, qo‘tog‘imni qo'limga olib, sonlar orasiga yaqinlashtirdim. Nigora nafasini ushlab turdi.

Men sekin, ehtiyotkorlik bilan kiritdim. Nigora ingrab yubordi, yo‘q bu og‘riqdan emas, shunchaki zavq ifodasi edi.

— Jiyan... davom eting... — dedi u.

Men sekin ritmda, harakatni boshladim. Qo‘tog‘im oson kirib chiqardi. Nigoraning am ichi nam, devirlari mayin edi.

— Jiyan... tezroq... — dedi u bir muncha vaqtdan keyin.

Men tezlashtirdim. Harakatlar yanada qattiqroq, tezroq bo'ldi. Nigora tovushini ko'tarmaslikka harakat qilardi, lekin ingroqlari eshitilar edi. Lekin baribir meni tezligimga qoniqmagandek, bir qo‘lini sonlar orasiga solib, amini siypalardi.

— Jiyan, shunday... ohh, siz zo‘rsiz... — takrorlab memg ishtiyoq berib turardi.

Men uning ko'kragidan ushadim — emchaklarini qo'llarimda his qildim. Bu tana mo‘jizasi — ko‘krak uchlari qattiq bo'lib ketgan edi

— Jiyan... men... men yaqinlashdim... — dedi Nigora, ovozi titragancha, qo‘llarini ami ustida tez o‘ynatar ekan.

Men ham davom etdim, harakatlarimni yanada tezlashtirdim. Nigora to'satdan titrab ketdi, tanasi qotib qoldi.

— Jiyan!!! — qichqirdi u.

Men uning amining ichi qanday qisilayotganini his qildim.

Bir necha sekunddan keyin men ham o'zimni tuta olmadim. Hislar ko'tarildi, tolqinlab, keyin esa...

Men uning ichidan chiqib, beliga tushirdim. Issiq suyuqlik uning orqasiga sаchradi.

Biz ikkalamiz ham nafas oldik — chuqur, charchagan.

Nigora sekin o'girilib, menga qaradi. Yuzida tabassum bor edi.

— Jiyan, siz... siz juda yaxshi uddaladingiz, — dedi u.

Men ham tabassum qildim.

— Rahmat, opa.

Biz biroz jim turdik, keyin esa Nigora gapirdi:

— Jiyan, yuvinishimiz kerak. Keling, hammomga boramiz.

Biz hammomga yurdik. Nigora vannani to'ldirdi — iliq suv. Biz birga tushdik.

Suvda biz bir-birimizni yuvdik. Nigora mening qo‘tog‘imni yuvib turganida, u yana qotib qoldi.

— Jiyan, yana hohlaysizmi? — so'radi u, kulimsirab.

— Ha, opa, — dedim men, iymanib.

U suvda menga o'girildi, sonlarini mening beliga o'rab oldi. Men uni ko'tardim, va u o'zini pastga tushirdi. Qo‘tog‘im judayam qulay xolatda yana amchasiga kirdi.

Vannada biz yana bir bor yaqinlashdik — sekinroq.

Ammmo his-tuyg'ular yanada chuqurroq edi. U endi o‘zini bir foxishadek tutmadi, biroz tuyg‘ularini ochib, ruhan yaqinlak qildi. Bu umuman boshqa daraja edi.

Biz... suv atrofimizga sachrayotgan, Nigoraning ingraq ovozlari hammomda aks-sado berayotgan, ajib manzar edi.

— Jiyan... jiyan... — takrorlab turdi u, tanasi tebranib.

Men uni qattiqroq ushdim, harakatlarimni tezlashtirdim. Nigora yana titrab ketdi.

— Jiyan, men... yana... — dedi u, yana cho'qqiga chiqdi.

Men ham bir necha daqiqadan keyin butkul taslim bo'ldim. Bu safar ichida, suvda.

Biz biroz suvda shunday turdik, keyin esa chiqib, artindik.

***

Biz kiyindik. Nigora yana o'sha professional tabassum bilan menga qaradi.

— Jiyan, vaqt bo'ldi. Menga do'konga qaytishim kerak. Boshlig'im kutayotgan bo'lishi mumkin, — dedi u.

Men tushundim. Bu voqea tugadi.

— Opa, rahmat... bu juda ajoyib edi, — dedim men.

— Men ham, his qildim. Siz juda yaxshi yigit ekansiz, — dedi u va men yoniga keldi. U yonog'imdan o'pdi — engil, mehribonlik bilan.

Biz uydan chiqdik. Nigora do'koniga, men esa o'z ishimga qaytdim.

Amakim meni kutib turardi.

— Qayerda edingsan, Javohir? — so'radi u.

— Shunchaki sayr qilaman, amaki — dedim. U menga shubha bilan qaradi, lekin qistovga olmadi.

O'sha kuni kechqurun men Nigoraning do'koni oldidan o'tdim. U mijozlar bilan band edi, lekin meni ko'rganida tabassum qildi — oddiy, mehribon qarashda.

Men ham javob tabassum qildim va o'tib ketdim.

Keyingi kunlarda, uning istagi bilan biz uchrashuvlarni takrorladik — ba'zan, maxfiy. Har safar o'sha bir xil joy — uning uyi, hammom, divan. Har safar o'sha bir xil his-tuyg'ular — ishtiyoq, zavq, keyin esa xayrlashuv.

Lekin bir kun Nigora menga gapirdi:

— Jiyan, biz buni to'xtatishimiz kerak.

— Nega, opa? — so'radim men, hayratda.

— Chunki men... men sizga o'rganib qoldim. Bu juda xavfli, menga yosh yigitni yo‘ldan urganlik aybini qo‘yishlari mumkin...Keyin men pul uchun ishlayman, lekin siz bilan... siz bilan boshqacha. To‘g‘risi bu meni qo'rqitadi, — dedi u, ko'zlari biroz nam.

Men tushundim.

— Opa, men ham sizni... sizni yaxshi ko'raman. Lekin agar siz shunday xohlasangiz...

— Ha, jiyan. Keling, do'st bo'lib qolamiz. Lekin boshqa narsa yo'q.

Men rozi bo'ldim.

***

Hayot davom etadi...

Hozir o‘n yil o'tdi. Men hali ham bozorda ishlayman, o‘z do‘konim bor. Nigora endi paynetchilik qilmaydi, uni turar joyi buzilib katta do‘kon qurulgan, u o‘sha yerni egasi... Yo‘q egasi uni eri, u shunchaki boy savdogarni ikkinchi xotini yoki o‘ynashi... Biz ba'zan ko'rishamiz — salom beramiz, kulimsirymiz.

Lekin o'sha kunlar... o'sha kunlar xotiralarimda qoldi. Birinchi tajriba, birinchi haqiqiy yaqinlik. Nigora menga ko'p narsani o'rgatdi — nafaqat jismoniy, balki hissiy ham.

Men unga minnatdorman.

Hayot davom etmoqda. Men yangi qizlar bilan tanishdim, lekin hech biri Nigoraday emas. Hech biri o'sha ochiqlik, o'sha samimiyatga ega emas.

Balki bir kun yana uchrasharmiz — haqiqiy uchrashuv, shunchaki... shunchaki ikkita, bir-birini tushunadigan insonlar kabi.

Lekin hozircha men shunchaki yashayapman. Ishlayapman, orzu qilaman, va... va ba'zan Nigorani eslayman.

U yerda, do'konida, mijozlar bilan. Professional tabassum bilan.

Lekin men bilaman — o'sha tabassum ostida yashirin bir narsa bor. Yashirin his-tuyg'u, yashirin xotira.

U menikiydi.

***

Tamom...